Browsing Category:

ON MY MIND

    IMG_9999

    ONZE KERSTBOOM

    11.12.2017

    Hij staat! 🎄 Vergezeld met een pak frietjes is onze boom afgelopen vrijdag thuis aangekomen! De haard aangestoken, lekker onze frietjes gegeten en dan met The Voice op de achtergrond hem opgetuigd. Hij is dit jaar wat eenvoudiger dan voorbije jaren. Ik bestelde een tiental echte Delfts Blauwe kerstballen van Royal Delft en die combineer ik met modern, minimalistisch doorzichtig glas en zilver. Heel veel lichtjes + ballen. Meer niet. Ik ben heel blij met het resultaat. ❤️

    OUI12

    12 JAAR AAN HET BLOGGEN!

    2.12.2017

    🎉 Hip Hip Hooray! 🎉 2 december is mijn blog-verjaardag. 12 jaar ben ik nu bezig. Ongelofelijk, wie had dat ooit gedacht. En jaren geleden zou ik dit nog groots vieren. Maar de tijd van de mega-birthday-winacties is hier al LANG voorbij. Been there, done that! Mijn prioriteiten en mijn idee over het bloggen ligt nu ergens anders. Heel veel dichter bij mij dan ooit in die 12 jaar. Een beetje persoonlijk, een vleugje beauty en lifestyle. Maar eigenlijk komt het erop neer: ik schrijf wanneer en waarover ik goesting heb. Ook de tijd van de dagelijkse artikels is gepasseerd, ik schrijf of deel nu iets als ik het zelf leuk vind, als het mij bezig houdt, … Geen druk meer. Ook geen druk meer toe van PR naar mij. Ik doe lekker wat ik zelf wil. Mijn blog is terug een hobby en niet meer persé het verdienmodel. Die druk is eraf en dat vind ik heerlijk. En dus blijf ik uiteraard schrijven hier! Op naar de 13 jaar!

    Dankjewel aan alle lezers van it-girl.be doorheen de jaren en aan iedereen die mee overgestapt is naar Oui! Of naar wie mijn blog nog maar recent ontdekte. Ik vind het heel fijn om nog steeds een trouwe community te hebben die mij van tijd tot tijd eens mailen, soms zelfs hun hart uitstorten. Wat wil zeggen, hoop ik, dat ik en mijn blog toch relatief laagdrempelig zijn! Maar vooral: dankje om mij al zolang te lezen. ❤️

    MULBERRY

    MULBERRY VERJAARDAGSCADEAU!

    17.11.2017

    Rewind naar 2 weken geleden, de vrijdag voor mijn verjaardag – die ik door teveel tranen niet gevierd heb – zakten Tim en ik af voor een dagje naar Londen. Bij deze meteen een reminder voor mezelf: boek in het vervolg 1 nacht erbij, 1 dag is gewoon te kort. Zeker omdat we ook nog de exhibition van Diana wilden meepikken in Kensington Palace.

    We hadden ook een missie in Londen. Een verjaardagscadeau voor mezelf vinden. Kanshebbers waren: een nieuwe piercing – als er plaats zou zijn, misschien ook echt extra gaatje, anders gewoon juweel – van Maria Tash bij Liberty. Of een handtas van Mulberry. Zoals je kan zien, werd het het laatste. De verkoper heeft zijn benen onder zijn lijf uitgelopen om verschillende modellen en verschillende kleuren te laten zien en uiteindelijk werd het een Bayswater Backpack in zwart.

    Een échte verrassing voor me, want een zwarte handtas heb ik gewoon nog niet. Maar hij stond zo mooi en ik vind de gouden details ook heel mooi afsteken tegen het zwarte kalfsleder. Ondertussen zijn we twee weken verder en heeft de backpack nog geen moment rust gehad! Ik ben ENORM blij met dit praktische, stijlvolle en tijdloze model. En ook heel erg blij met de kleur! Kan nog altijd niet geloven dat ik voor zwart koos – ook al is 99% van mijn garderobe zwart. Wat een fantastisch verjaardagscadeau! Eentje die heel lang gaat meegaan en dat vind ik echt belangrijk.

    alex-loup-392625

    VIEREN IN EEN MOEILIJK JAAR

    4.11.2017

    Morgen ben ik jarig. Ik kijk daar echt elk jaar enorm naar uit. Het is dan extra gezellig in huis, Tim voorziet meestal leuke versieringen, we gaan lekker eten met mijn mama en papa en ik word verwend met mooie cadeautjes. Dit jaar zal het helemaal anders zijn zonder papa.

    Ik vind het zo moeilijk. Langs een kant wil ik het liever zo laten. Geen cadeautjes, geen aandacht, geen leuke dingen doen. Maar dat zou papa ook niet leuk vinden. Denk ik. Soms wil ik wel liever blijven stil staan, maar de maatschappij dwingt ons om voort te gaan. Vaak veel te snel. En dus is het nu plots november, mijn verjaardag en die moet ik vieren zonder papa. Je weet wel wat ze zeggen: dat die eerste keren de pijnlijkste zijn. Dat kan ik helemaal begrijpen, maar ik denk even goed dat nummer 2, 3, 4, … nog steeds even pijnlijk gaat zijn. Dat zijn mooie momenten in je leven en die wil je delen. Hij zal het missen. Maar wij missen hem nog honderdduizendmiljard keer meer.

    En ja, binnenkort is het dan ook nog eens kerstmis. Tim en ik hadden het er vorig weekend nog over: zetten we een kerstboom ja of nee? Maar we hebben besloten om een kerstboom te zetten. Eentje die papa ook oh zo mooi zou vinden, want hij vond een kerstboom altijd heel gezellig. Godverdomme, wat mis ik hem zo. Maar erover schrijven, is voor mij ook verwerken. Daarom wil ik mijn hersenspinsels graag met jullie delen. Ik weet dat er enkele lezers zijn die dit helaas ook moeten meemaken of meegemaakt hebben. Ik kreeg al zo’n lieve mailtjes dat mijn verhalen herkenbaarheid opwekken. Ook daarom schrijf ik dit. Ik ben niet alleen, jij bent niet alleen. ❤️

    haute-chocolate-styled-stock-photography-pink-mint-marble-final-1

    NIEUW HOOFDSTUK IN MIJN LEVEN!

    28.10.2017

    Ik ga maar meteen met de deur in huis vallen. Want ik heb best wel groot nieuws en dat wil ik natuurlijk ook met jullie delen. Er komt een grote verandering aan in mijn leven. Na meer dan tien jaar werken bij de VRT Nieuwsdienst ga ik van job veranderen. The word is out en begin november begin ik aan een nieuw hoofdstuk!

    slapeloze nachten

    Maar oh, wat zijn er slapeloze nachten aan vooraf gegaan. De nieuwsdienst was mijn eerste job, ik ben niet bepaald een jobhopper en daar neem je niet zomaar afscheid van. Maar ik heb wel het gevoel dat ik de juiste keuze maak op dit moment in mijn leven.

    Ik merkte al langer dat de lange dagen, avonden waarbij ik pas na middernacht thuis kwam, de weekends, … steeds meer een zwaardere opoffering waren in mijn leven. Plus, de bijna constante files naar Brussel niet vergeten. Een werkdag van 9u30 tot 20u wordt door de file en de verplaatsingen een dag van 8u tot 20u45.

    nieuwe uitdaging & meer tijd voor mijn passie

    Nu ga ik een nieuwe uitdaging aan in mijn eigen dorp. Ik verlaat de rush & deadlines van de nieuwsdienst en ruil ze in voor een job als administratief bediende voor de gemeente Lubbeek. Op 3 minuten van mijn deur! En files? Nee, die komen hier niet zo vaak voor. Ik kan met de fiets of zelfs te voet naar het werk. En ik ga meer tijd hebben om me ook te focussen op mijn freelance werk als content creator (copywriter, social media beheer & vertalingen), en natuurlijk komt er ook mijn nieuw project aan binnenkort!

    de emotionele link met papa

    Daarnaast moet ik ook toegeven dat de emotionele band met VRT te sterk gelinkt was aan papa. Hij werkte ook voor VRT, hij was diegene die me ooit deed dromen als kind om voor de televisie te werken. Hij lag aan de basis van mijn studies aan het RITS, mijn stage bij Sporza en ik weet dat hij fier was dat ik bij de nieuwsdienst werkte. Maar nu, na zijn dood valt het me zwaar, zwaarder dan ik dacht. Dus voor mij is deze nieuwe job ook een nieuwe start.

    En ja, het zal spannend zijn, maar soms moet je je ogen eens toedoen, kansen grijpen en springen. En op mijn gevoel vertrouwen dat het goed gaat komen.

    PS: ik ben ook superbenieuwd hoe een vast ritme gaat zijn (nu werkte ik flexibel, nooit 2 weken hetzelfde qua uren). Ik heb ook een eigen bureau en neem dus afscheid van dat energie-vretende landschapsbureau (als hoogsensitief persoon soms echt too much!!).

    cala-227761

    WIJ GAAN MINDER VLEES ETEN!

    26.10.2017

    Ik geef het toe, echt héél erg op onze vleesconsumptie letten we niet de voorbije jaren. Niet dat we échte doorwinterde vleeseters zijn, hier stond ook geregeld kip, vis of veggie met kaas ofzo op het menu. Maar de laatste tijd probeer ik bij het maken van de weekmenu toch echt op te letten hoeveel vlees we eten. Nee, echte vegetarisch gaan we niet eten, en ook niet vegan. Maar flexitariër lijkt me wel fijn. Want eerlijk? Ik kan ook wel echt genieten van een potje stoofvlees met frietjes en zou het ergens ook wat jammer vinden om dat niet meer te eten.

    We zijn niet aangestoken door de documentaires die je kan zien, of de verschrikkelijke beelden van de slachthuizen. Eerlijk? Ik durf daar niet naar kijken, want ik denk oprecht dat ik dan echt geen stuk vlees meer door de keel krijg. Maar, ik kan het ook niet laten. Hé, just being honest hier. Het heeft geen zin om jullie voor te liegen. Maar ik denk wel dat het ook verschil maakt voor je gezondheid en voor het milieu en voor de dieren als IEDEREEN wat meer flexitariër zou worden.

    Het is een uitdaging die wij zeker willen aangaan. En ik ben benieuwd hoe jullie erover denken? Eten jullie nog vlees? Vaak? Letten jullie ook op jullie vlees-consumptie en waarom? Of zijn jullie echte vegetariërs of veganisten zelfs? Benieuwd!