Browsing Category:

PERSOONLIJK

    KIM

    ADVIES AAN MIJN JONGERE ZELF. (ook wel beetje aan mezelf nu)

    10.10.2017

    Minder dan een maand en ik word 32. Bij het opkuisen van mijn harde schijf kwam ik nog enkele oude foto’s tegen. Zo jong nog. Ik moest ook wel meteen denken aan hoe anders ik nu ben. Hoe ik geleerd heb om meer te luisteren naar mezelf en niet naar wat anderen willen of verwachten van me. Wellicht is het ook wel iets dat je naarmate je ouder wordt, gewoon gaat doen. Soms denk ik wel eens: had ik toen maar geweten… Al moet ik zeggen: veel van de raad die ik mezelf zou geven, kan ik nu ook nog vaak toepassen! Haha!

    🌟 Aan mijn zestienjarige zelf: het is écht wel OK is om gewoon jezelf te zijn, verander jezelf niet in een extraverte persoon die je eigenlijk niet bent. Dat het ok is om niet elk weekend feestjes te willen doen, maar gewoon lekker thuis zijn, alleen op je kamer wat lezen of televisie kijken ook echt normaal is. Niet iedereen is nu eenmaal een feestbeest.

    🌟 Trek je niet zoveel aan wat anderen misschien eventueel wel eens zouden kunnen denken. Je kan nu eenmaal niet weten wat anderen denken. En 99% van de tijd denken mensen toch vooral aan zichzelf, hun eigen onzekerheden, problemen en gedachtes. En als ze toch iets van jou willen denken, dan ga jij dat nooit kunnen voorspellen. Dus laat het los!

    🌟 Maak je niet zoveel zorgen. Again: probeer wat meer los te laten. Hooggevoelig zijn, is niet gemakkelijk, maar probeer er zo snel mogelijk en zo goed mogelijk op de juiste manier mee om te gaan. Je zorgen maken over dingen die je niet kan veranderen of waar je geen controle over hebt, is verspilde tijd.

    🌟 Sta meer stil bij gewone dingen. Je weet natuurlijk nooit hoe het leven gaat lopen, maar op een dag loopt het (bij sommigen toch) wel eens serieus mis. En dan heb je spijt dat je niet meer genoten hebt, samen genieten van kleine dingen, herinneringen maken.

    🌟 Verlies je tijd niet aan die ene jongen. Op je achttiende leer je de man van je leven kennen! Geduld.

    🌟 Denk beter na over je blognaam. It-Girl klinkt leuk als je 20 bent, maar minder leuk als je 25 bent. Maar who knew hé,  dat bloggen ooit iets groter ging worden dan gewoon een hobby en wat tijdverdrijf. Had ik dat toen geweten, had ik natuurlijk meteen van het begin een heel sterk merk neergezet onder mijn gewone naam. Iets waarop je kan blijven bouwen. Who knew…

    🌟 Je intuïtie is sterk. Vertrouw erop.

    welke raad zou jij jezelf of je jongere zelf geven?

    22137109_874752439353826_1078085977202378624_o

    HOE GAAT HET NU MET MIJ?

    2.10.2017

    Oh hallo, het is hier even stil geweest. Enkele daagjes geen nieuwe content en dat is niet echt van mijn gewoonte. Daarom wilde ik nog eens een ‘Hoe gaat het nu met mij’ artikeltje schrijven. Mijn trouwe lezers weten dat het de afgelopen maanden niet makkelijk was – understatement – door het overlijden van mijn liefste papa. Goh jongens, wat is het hard. Ik mis hem heel erg en ik ben vooral erg boos omdat de tijd zo snel vooruit gaat. Afgelopen zaterdag was het alweer 10 weken geleden dat we hem moeten afgeven hebben. 10 weken. Ik kan en weiger eigenlijk om dit te vatten.

    Als er iets is, dat ik nu besef, is hoe snel de wereld draait. En blijft draaien. Hoe mensen ook gepushet worden in het snel weer oppikken van hun leven alsof er niks gebeurd is. Dat kon ik niet. Ik heb de laatste weken een enorme weerbots gehad van de afgelopen twee intense ziektejaren van papa. Ik was doodmoe, kon me moeilijk concentreren en heb dan ook zelf aan de alarmbel getrokken. Die vermoeidheid is nu beter. Ik heb echt tijd voor mezelf genomen en ik doe wat goed is voor mij. Wat goed aanvoelt voor mij. Wat anderen denken interesseert me even niet. Ik weet wat ik voel en ik doe waar ik me goed bij voel.

    Wanneer ik een positieve les probeer te trekken uit deze situatie, is het vooral: focus op jezelf. En ook wel, zoals papa deed: wakker je passie aan. Daar ben ik volop mee bezig. Als ik even geen zin heb in de blog, komt er even geen content. En achter de schermen ben ik wel bezig met het opbouwen van iets nieuws. Ik wil er heel veel over vertellen, maar hou het toch nog heel even klein en stil. Gauw. Echt beloofd. En ondertussen heb ik ook weer heel veel goesting om content te maken. Dus die komt eraan. Misschien niet altijd even stipt op de dinsdag, donderdag en in het weekend zoals voorheen, maar gewoon content wanneer ik goesting heb! YES!

    x

    En PS: no worries hoor, ik kan nog lachen en genieten.

    brooke-lark-331977

    OVER DAGELIJKSE GEWOONTES

    23.9.2017

    Ik las bij Lilith een artikel over haar doodgewone gewoontes. Ze schreef er ook al over in De Standaard Magazine. En ik vond het eigenlijk wel leuk om eens stil te staan bij mijn gewoontes.

    ❊ ik word eigenlijk altijd wakker voor mijn wekker, want tussen 5 en 6 MOET ik elke dag naar toilet. En dan smokkel ik mijn iPhone mee naar toilet om al eens door twitter te scrollen en te kijken wat er in de wereld gebeurd is de afgelopen nacht.

    ❊ ik heb de slechte gewoonte om niet te ontbijten. Alleen op zondag soms en op vakantie. Op vakantie altijd, everydaaaay! Ik hou van vakantie-ontbijtjes!

    ❊ ik heb de gewoonte om na mijn ochtendroutine in de badkamer eerst even in de zetel te ploffen en een tweede keer wakker te worden. Even rust, iPhone erbij – of laptop en dan de eerste mails checken, social media, kijken of alles wat online moest komen online gekomen is (freelance werk & Oui!) en dan scroll ik even door mijn instagramfeed. Hartjes uitdelen en een eigen post online plaatsen!

    ❊ als ik op de redactie ga werken, spurt ik dan meestal naar beneden, schoenen aan, naar buiten en gaan. En dan is de dagelijkse gewoonte: file…

    ❊ werk ik van thuis uit, dan werk ik waar ik zin heb om te werken: bureau, eettafel, zetel. Alleen in bed werken dat doe ik nooit. Lukt niet met nek & rug en dat vind ik HEEL jammer, ik zou echt graag lekker in bed kunnen werken met mijn laptop en onder mijn deken. Klinkt heerlijk.

    ❊ ook een dagelijkse gewoonte: ik maak to-do-lijstjes.

    ❊ ik hecht veel aandacht aan avondjes thuis. Ik kan er zo van genieten om samen te eten, samen thuis te zijn, samen tv te kijken, samen in de zetel – soms elk op zijn laptop. Maar ik hou er gewoon erg van om thuis te zijn ’s avonds samen.

    ❊ confession: wij kijken naar Thuis. Dus rond 20uur kijken wij naar Thuis. Ook een dagelijkse gewoonte hier.

    ❊ nog een dagelijkse gewoonte: ik val in slaap in de zetel. Niet dat mijn vriend een nachtbraker is, maar ik krijg toch vaak al een moeilijk momentje in de zetel rond negen uur, half tien. En soms bijt ik door, soms geef ik er gewoon aan toe en val ik in slaap in de zetel. En wij gaan ook bijna nooit later dan half elf – elf uur slapen.

    Wat zijn jouw dagelijkse gewoontes?

    DE GELUKSMOMENTEN-TAG

    16.9.2017

    Met heel veel plezier las ik de geluksmomenten-tag bij Shirley en afgelopen week ook bij Cynthia. Een persoonlijke tag met enkele leuke vragen. Normaal ben ik niet zo van de tag-artikels, maar deze vind ik echt oprecht leuk!

    3251f4

    Welke vakantiebestemming zou je iedereen aanraden?

    Ik neem moeilijk beslissingen. Dus ik ga er jullie meerdere aanraden. Natuurlijk New York. Ik ben er 2x op korte tijd geweest en ondertussen is het vier jaar geleden en ik denk er nog vaak aan terug. New York is een ge-wel-dige stad, ja zelfs voor een introverte hoogsensief persoon als ik. Ik hou van de bruisende energie, ik hou van de mogelijkheden in NY: shoppen, cultuur, natuur. Het kan. En na mijn tripjes NY had ik twee keer een énorme dip eens terug in België – wat dan lijkt op het land der stilstand.

    Daarnaast zou ik iedereen eens een zomervakantie in de winter aanraden. Wij trekken elke winter een week naar Gran Canaria. Een valies vol boeken en zomerkledij mee en meer dan slapen, ontbijten, lezen, zwemmen, zonnen, lunchen, lezen, zwemmen zonnen, in bad gaan, dineren, avondterrasje doen, lezen en slapen – doen wij daar niet. Heerlijk. Maar die zon laadt echt je batterij terug op!

    En dan moet je ook zeker doen: Kopenhagen (LOVE IT), Londen natuurlijk en binnenkort deel ik nog een adresje dat een heel speciaal plekje in mijn hart gekregen heeft…

    Noem drie bijzondere dingen die je nog eens zou willen meemaken?

    Oh wat moeilijk. Ik zou hier 1 niet realistisch iets kunnen opschrijven helaas: mijn papa terug zien, vastpakken en knuffelen. Maar helaas denk ik dat niemand dit voor mij kan waarmaken.

    Wat wil ik nog meemaken…

    • voor mezelf kunnen werken: mijn passie als copywriter en florist (want ja, dat ben ik nu officieel! ook binnenkort meer daarover) kunnen combineren en zo 100% voor mezelf werken en daar een succesverhaal mee waarmaken.
    • ooit wil ik een boek schrijven.
    • tot voor kort stond er ook “trouwen” op mijn lijstje, maar sinds de dag dat mijn papa er niet meer is, hoeft het voor mij niet meer.
    • als ik geen rekening zou moeten houden met geld/inkomen: verhuizen naar een warm land, Spanje, of Zuid-Frankrijk en daar leven in een mooie boerderij met dieren en elke dag mooi weer.

    En ik heb nog wel enkele dingen die ik op mijn “bucket-list” heb hoor:

    • ik zou héél graag eens verzorger voor 1 dag worden (mag ook een week hoor!) bij Pairi Daiza.
    • het Noorderlicht zien in Ijsland.
    • first class naar New York vliegen en (eventueel) daar nieuwjaar vieren!
    • lange tijd door US trekken met een grote huurauto.
    • een Noorse fjordencruise maken.
    • een Antarctica cruise maken.

    Wat is je favoriete film?

    Oh deze vind ik moeilijk. Vroeger kon ik zo genieten van films. Cap où pas cap, Amélie Poulain, Mulholland Drive, The Notebook, … ik kon er allemaal echt van genieten. Nu interesseren films me niet meer echt. Een harde film én boek (TRANEN MET TUITEN) vond ik Komt een vrouw bij de dokter.

    Welk moment in je leven zou je nog eens opnieuw willen beleven?

    Als je iemand dierbaar verliest in je leven, wil je natuurlijk graag terugspoelen en zulke momenten terug beleven. Als kindje bij papa in de zetel liggen en samen tv kijken. Samen op vakantie. Mijn tijd in NY wil ik ook wel opnieuw beleven.

    Voor welk gerecht kunnen mensen jou wakker maken?

    Oh wat erg, maar de frietjes van Sergio Herman mét stoofvlees vind ik wel erg lekker. En truffelmayonaise erbij. En ooit op vakantie eens de lekkerste pasta ooit gegeten. Heel simpel: spirelli, hamblokjes, olijfolie, kruiden. Klaar. ZO SIMPEL. Maar zo lekker.

    Waar zou je echt niet zonder kunnen?

    Ja uiteraard mijn liefste mensen bij me: Tim en mama, onze konijntjes en onze katten. Ons huis, al zou ik het ook wel kunnen inruilen voor een fantastisch huis in het buitenland. Hmm, mijn iPhone… mijn laptop… ik kan niet zonder schrijven. Bloemen moet ik ook altijd wel in de buurt hebben.

    FRANKRIJK

    Wanneer voel jij je op je best?

    Enkele weken geleden in de heerlijke B&B. Rust, luxe en ik voelde me eindelijk na een HEEL ERG LANGE TIJD weer wat ontspannen en gelukkig. Alsof donkere wolken daar niet toegestaan waren. Ik voel me verder op mijn best als ik rust heb in mijn leven, rust in mijn hoofd, het liefst thuis, met genoeg tijd voor mezelf alleen.

    Heb je weleens een angst overwonnen en zo ja, hoe?

    Het heeft enorm lang geduurd eer ik een eerste keer ging vliegen. Ik was 18. De allereerste héénvlucht ging nog, maar de terugvlucht vond ik verschrikkelijk. Maar ik ben wel blijven vliegen en nu vind ik het echt ok. Ik ben niet snel meer opgeschrikt, wat turbulentie doet me eigenlijk niks meer. Rare geluiden ook niet.

    Maar ik ben wel bang van te drukke plekken, teveel mensen, en ondergronds. En zo zat ik vorig jaar op de trappen naar de metro in Londen (die ik HAAT – ik haat elke metro) en het was er ZO VOL met mensen, niemand kon nog bewegen… en ik kreeg plots een claustrofobie aanval. Ik wilde eruit, maar dat ging niet. Hoofd naar beneden, wenend, mee als sardientjes in de metro. Pfff… De metro is voor mij elke keer een angst overwinnen.

    Welke muziek (of welk nummer) maakt jou vrolijk?

    Net als films, ben ik ook niet echt te verleiden door muziek. Ik kan niet persé echt een artiest zeggen die ik geweldig vind. Ja Adele. Maar ik word er niet persé vrolijk van. Of Beyonce. Maar again, niet echt om vrolijk van te worden.

    Wat is je favoriete boek?

    Ik lees graag. En een favoriete boek is zeker: We were liars. Van E. Lockhart.

    Ook goed: Komt een vrouw bij de dokter, tranen met tuiten dus. De alom tegenwoordige psychologische thrillers zoals Het meisje op de trein of Gone Girl kunnen mij ook bekoren.

    Wie inspireert jou?

    Niemand specifiek, maar ik kijk wel erg op naar mensen die hun eigen pad uitwerken en ook volledig leven volgens hun idee, hun intuïtie. Doen wat je graag doet. Werken aan die passie, aan die dromen. Fuck it durven zeggen. Neen durven zeggen. Ja zeggen tegen wat je wil. Durven dromen. Durven doen. Niet eeuwig blijven twijfelen. Durven springen. Positief zijn in het leven en genieten van de kleine dingen.

     

    Oh ik ben wel benieuwd naar jullie antwoorden! Wie inspireert er jou? Wat wil je nog meemaken in je leven? Wanneer voel jij je op je best? Of beantwoord gerust een andere vraag in de comments!

    haute-chocolate-styled-stock-photography-brights-32-final

    MIJN ECHTHEID OP INSTAGRAM

    5.9.2017

    Wist je dat er zoiets bestaat als “social media stress”? Scroll wat rond op instagram en je zou voor minder stress krijgen. Ik weet niet hoe het bij jou zit, maar ik ben eigenlijk wel “blij” dat ik geen tiener, noch onzekere twintiger meer ben. Ik deel wat ik leuk vind en ik besef dat er achter die perfecte instagram-accounts ook iemand zit die haar huis eens moet kuisen, waar er troubles zijn in het leven en die ook gewoon boodschappen moeten doen en rekeningen moeten betalen. Maar ik kan me voorstellen dat als je nog jong bent en je hebt hier je eigen gewone (normale!) leventje, dat je wel eens druk voelt bij het zien van al die perfecte, nonchalant spontaan rosé-drinkende dames tijdens een of ander gesponsord reisje naar een mooi oord. Ik kan me écht voorstellen als je nog zoekende bent naar jezelf, naar wie je echt bent en wat je wilt in het leven en je wordt geconfronteerd met al die perfecte leventjes op instagram dat je wel eens druk voelt en gaat twijfelen aan jezelf.

    Die impressie van een oh-zo-perfect leventje op instagram geeft social media stress. Toegegeven, soms denk ik ook wel eens: is deze foto wel leuk genoeg voor instagram? Maar die illusie dat het leven voorbij fladdert en alles op wieltjes loopt, je successen boekt, je 350 dagen per jaar op vakantie bent en er altijd om door een ringetje te halen uitziet, nope. I don’t buy it. Ok, ik deel uiteraard ook alleen mijn beste foto’s. Maar ik probeer ook de nodige echtheid en authenticiteit in mijn instagram te steken. Maar soms toch ook niet helemaal. Tot vandaag. Rewind naar enkele van mijn instagram-foto’s en ik vertel je het échte verhaal.

    Schermafbeelding 2017-09-05 om 07.41.08

    Je scrollt en ziet: een prachtig zicht over de zee en van die prachtige roze flarden doorheen het wolkendek. Ik vertel wel over dat ik aangekomen ben in Zuid-Frankrijk en dat er wat traantjes bijzijn. Wat je niet ziet, is dat we aangekomen waren in een hotel waar het appartement dat we gehuurd hadden ten midden de drukke zwembad-zone lag, kleine kinderen krijsend in het zwembad speelden, jonge grietjes hun volledige Spotifylijst erdoor jaagden aan volume 200, dat de zetel van ons appartement kapot was, dat er geen kasten meer op de keukendeurtjes zaten, dat onze slaapkamer een kruipkot was waar het bed de vier muren raakte en dat ik bijna hyperventilerend op de kapotte zetel zat met heel veel tranen want dit was écht niet wat ik nodig had. We bleven 1 nacht, kregen ons geld terug en boekten een B&B. Die foto’s zag je ook en dat was wel de real life, want het was daar écht zo perfect! (ik wil terug!)

    Schermafbeelding 2017-09-05 om 07.45.48

    Samen gezellig bloemen plukken in de pluktuin. Liefje die mijn bloemen vasthoudt. Perfect! Wat je niet ziet? Ik sta nét achter Tim, je ziet mijn armpje nog, ik werd aangevallen door dazen en we zijn echt letterlijk weggelopen uit het veld omdat ze met meerdere op ons zaten. Het had net geregend, er zaten ook schapen en ja, dat is blijkbaar een cue voor dazen om hard te komen bijten. Ik ben in de auto gesprongen terwijl Tim de bloemen in de koffer zwierde. Met vijf beten en eentje op mijn voet die bloedde. Wat een perfecte bloemplukactiviteit. Hihi!

    Schermafbeelding 2017-09-05 om 07.50.06

    Het perfecte ontbijtje met het perfecte uitzicht tijdens het perfecte weekendje. Toegegeven, het was SUPERLEUK. Maar wat je niet ziet, is dat ik ook KEIHARD op mijn smikkel gegaan ben. De grootste grap van de situatie: Tim wilde enkele loopfoto’s voor op zijn instagram. Ik zou de fotograaf zijn en op een houten loopbrug hielden we een shootje. Ik stond in het gras en met mijn slippers en onhandigheid, ben ik bij het opstappen van de houten loopbrug keihard gevallen. Echt PLAT op mijn buik. Mijn iPhone is uit mijn handen geschoten en zag ik van de loopbrug in het water vallen. THANK GOD voor enkele riet-sprietjes die hem op enkele centimeters van het wateroppervlak tegengehouden hebben. Hij had het water dus niet bereikt. En zelf hield ik er serieuze schaafwonden en een gekneusde schouder aan over. En wat traantjes. En schaafwonden koelen met een pak diepvries-hapjes. Perfectie! Ohjaa! Hahaha!

     

    Ik probeer het leven zo echt mogelijk voor te stellen op mijn instagram. Ik vertel ook over mijn gevoelens. Maar natuurlijk zie je NOOIT het hele plaatje. Dat ga ik van tijd tot tijd hier delen. De 100% échte waarheid achter mijn foto’s.

    Hoe sta jij tegenover die perfecte leventjes op instagram? Maakt het je soms onzeker? Of voel jij extra druk om ook een fantastische indrukwekkende instagram-feed op te bouwen? Deel jij je échte IK op social media? 

    annie-spratt-277556

    NAAR DE PSYCHOLOOG: DEEL II

    1.9.2017

    Gisteren zette ik een foto op instagram. Een van de mooiste zonsondergangen die we gezien hebben in Zuid Frankrijk vorige week. Het was gisteren een druilerige dag, ik moest naar de psycholoog en ik wou dat ik gewoon heel lekker terug aan het zwembad in Zuid Frankrijk lag, starend naar die mooie zonsondergang. Ik kreeg daar wat reacties op, op de foto en privé. Mensen die me sterkte wensen (lief hoor!) of chapeau omdat ik durf zeggen dat ik naar de psycholoog “moet”. Het zette me aan het denken, tijd voor een nieuw artikeltje over “naar de psycholoog gaan”.

    IK GA NAAR EEN PSYCHOLOOG EN DAAR IS NIKS MIS MEE.

    Misschien heb ik het verkeerd verwoord in mijn instagram-caption. Ik “moest” naar de psycholoog, maar dat was omdat ik dat zelf gekozen had. Ik ga al een tijdje naar de psycholoog, al van voor papa ziek was. (FYI: januari 2016 schreef ik een artikel over mijn tocht naar de psycholoog, dat kan je hier lezen) Ik vind echt oprecht dat het deugd doet om je gedachten te wisselen met iemand die er niks mee te maken heeft. Geen vrienden, geen collega’s, gewoon iemand losstaand.

    Ik ging éérst in het begin vooral omdat ik voelde dat ik wat vast zat. Ik hield teveel vast aan dingen, moest leren loslaten. Ik werkte met haar daaraan, maar toch gaan mijn sessies vooral over praten, om die eindeloze stroom van gedachten los te laten op haar. Heel vaak gaat het over perfectionisme, over frustraties, over een hoofd vol hebben en niet weten hoe ik het kan laten stoppen. Rust vinden en loslaten en anders naar dingen leren kijken.

    EN TOEN WERD PAPA ZIEK…

    Mid-juni 2015 kregen we dan te horen dat papa ziek was. Kanker. Sindsdien sprak ik ook met mijn psychologe daarover. Over hoe ik sinds dag 1 dat we het wisten, ik een ENORME angst creëerde voor mezelf over de begrafenis. Liedjes op de radio horen en linken aan begrafenis, teksten lezen en in mijn hoofd vastzetten voor de begrafenis. Terwijl er helemaal in de verste verte geen sprake was van een begrafenis toen. Totaal niet relevant en toch had ik sinds dag 1 die angst. (die angst is ook helemaal verdwenen toen we besloten dat we geen begrafenis deden, maar kozen voor een intiem afscheid)

    Ook weer perfectionisme dat hier zijn ding doet hoor… maar bon. Ik sprak dus ook veel over de moeilijke dagen die een gezin doormaakt in zo’n ziekteperiode. Dat deed deugd, want zo’n ziekte sloopt je – als familielid – ook echt mentaal – al had ik dat toen niet echt door en voel ik dat nu des te harder. Soms waren er ook goede periodes en dan ging ik niet naar de psycholoog. En dat kan ook gewoon. Je hoeft je niet aan een bepaald schema of aantal afspraken te houden. Soms heb ik het ook gewoon niet nodig. Soms weer wel en dan boek ik een afspraak.

    EN TOEN WERD DE BEHANDELING STOPGEZET.
    OP NAAR EEN ONCO-PSYCHOLOOG…

    Toen we mid-juni 2017 hoorde dat de behandeling stopgezet zou worden, gaat er zoveel door je heen. Maar vooral: hoelang nog? Wat nu? Is het nu dan hét moment om alles te zeggen wat je wil zeggen? Echt gewoon: WAT NU?! En ik zat vast. Echt compleet vast met honderdduizend vragen. Dus ik belde naar de kankerfoon. Aanrader van mijn eigen psychologe. En zo kwam ik in contact met een onco-psychologe, iemand die dag-in-dag-uit bezig is met patiënten en familieleden van kankerpatiënten. En rouwverwerking. Ik had eind juni mijn eerste gesprek. Dat voelde echt heel goed aan. Je voelt die specialisatie, die herkenbaarheid, die kunde. Ik ga het weer typen, maar het is ook écht zo: dat doet deugd als je voelt dat je begeleid wordt door iemand waar je u goed bij voelt!

    7 juli stond onze volgende afspraak gepland. Die zegde ik af. Het ging best goed op dat moment. 22 juli overleed mijn papa. Kan je het u inbeelden? 7 juli stuur ik nog: afspraak is niet nodig, het leven gaat zijn gangetje. 22 juli is hij overleden. Moe-gestreden. Ik mailde mijn beide psychologen het nieuws. Maakte nog 1 afspraak met de onco-psychologe om te praten over het verlies en het rouwen. En nu gisteren ging ik dus terug naar mijn oude vertrouwde psychologe, omdat ze mij kent van voor de ziekte en ze weet waar ik zoal tegenaan loop. Ik wil ook vooral zeggen, zo’n onco-psychologe is echt een meerwaarde als je geconfronteerd wordt met kanker of rouwverwerking. Via de kankerfoon kan je in contact komen en je krijgt als familielid (en patiënt) ook via de kankerfoon 6 gratis telefonische consulten!

    EN NU?

    Nu word ik dus terug begeleid door mijn psychologe, iemand die mij de voorbije jaren ook gekend heeft, iemand waarbij ik me op mijn gemak voel. Het gesprek was nodig, méér dan ik dacht. Nieuwe inzichten krijgen van iemand die losstaat van de situatie is zo dankbaar.

    Zo praatten we bijvoorbeeld gisteren ook over rouwverwerking. Rouwen is iets heel persoonlijks en iedereen doet het op zijn/haar manier. Ik ben iemand die duidelijk terug op zoek moet gaan naar een nieuw evenwicht en daar tijd en vooral rust en stilte voor nodig heeft. Iemand anders rouwt dan weer door keihard te gaan knallen en bijvoorbeeld in het werk te vliegen.

    Sowieso blijf ik nu weer wat teruggaan op mijn tempo tot ik het gevoel heb dat mijn leven weer in evenwicht is. En zoals ik ook in mijn eerste artikel over “naar een psycholoog gaan” al zei: “Die stap zetten om naar een psycholoog te gaan, is een van mijn beste beslissingen ooit. Ik kan het ook echt iedereen aanraden, of het nu even slecht met je gaat of je wel gewoon goed door het leven knalt. Ik heb er zoveel al bijgeleerd en het feit dat je dan even je gedachten kan ordenen, vertellen wat je bezig houdt, kan zo’n deugd doen. Ja, ik jank er vaak wat op los daar, maar daar buitenkomen geeft altijd een serieus gevoel van LOSLATEN. Lichtere schouders. Dan doe ik haar voordeur open, veeg ik soms nog snel die laatste traan weg en stap ik echt een heel pak lichter richting auto.”

    En dat gevoel had ik nu ook weer. We hebben samen gepraat over papa, ik heb veel geweend, gepraat over het “wat nu” en er is voor mij ook meer duidelijkheid gekomen. Dat is belangrijk. Duidelijkheid zorgt voor rust in mijn hoofd. En rust in het hoofd kan ik echt iedereen toewensen.

    Ik hoop dat wie ook twijelt om naar een psycholoog te gaan misschien een duwtje in de rug krijgt. Ook als je met een zware slepende ziekte in de familie zit, vind ik het echt waar heel erg aan te raden om je gevoelens en angsten eens luidop te bespreken. Het is echt mentaal heel zwaar en het kan echt zo’n deugd doen, je nieuwe inzichten geven, je in het NU leren leven. Word je op dit moment ook geconfronteerd met kanker, dan kan ik ook heel erg de kankerfoon aanraden.

    PS: ik zet even de disclaimer van mijn eerste psycholoog-artikel erbij, omdat ik dit echt puur uit mijn hart en uit mijn gevoelens typ, dus misschien is het artikel heel onsamenhangend.

    Ik weet niet of dit artikel echt heel samenhangend is. Ik wilde vooral vertellen over dat ik naar een psycholoog ga en hoe ze mij ook geholpen hebben tijdens de afgelopen twee jaar. Maar ik wilde allereerst met dit artikel misschien mensen inspireren die al eens twijfelde aan een psycholoog en omdat er zowat reacties op mijn instagram kwam, alsof naar een psycholoog gaan “erg” is. Nee totaal niet, zelfs als je goed in het leven staat, kan het je vooruit helpen en een betere jij helpen vormen. Niet twijfelen, doen. 

    PS: nog enkele dingen – een psycholoog is niet goedkoop neen, maar bij sommige mutualiteiten krijg je wel wat geld terug mits bepaalde voorwaarde (bv onder 25 jaar etc) – informeer daar zeker naar. En vanaf 2018 zou een eerstelijnspsycholoog (gedeeltelijk?) terugbetaald worden, jammer dat minister De Block dit nog steeds niet als een ZEER GROTE PRIORITEIT ziet. Maar, jij moet dit wél doen… Zie het ook als een investering in jezelf. 

    haute-chocolate-styled-stock-photography-spring-brunch-35-final

    LEVEN WE VOOR DE LIKES?

    10.8.2017

    Blijkbaar stak iedereen de laatste maanden met zijn hoofd struisvogelgewijs in het zand… Maar plots lijkt de revolutie op gang getrokken en komt het ene artikel na het andere online over de dagelijkse rush op (gekochte) likes en (gekochte) volgers. Was iedereen al die tijd (selectief!) blind? Of worden ze getriggerd door een paar enkelingen die wél de mond durven opentrekken over het valsspelen van zovele zogenaamde influencers? En worden merken daadwerkelijk misleid of weten ze het goed genoeg?

    Ik zie het ook al maanden opduiken en ik geef toe, ja dat is gewoon f*cking frusterend. Veel zeg ik er niet over – is het niet een beetje een verloren strijd?! Maar je ziet wel duidelijk de tekenen… En er bestaat zoiets als socialblade.com waar je volgers kan natrekken. + 10.000’en (ja zelfs tot 40.000) extra per dag – ik zie het meermaals gebeuren bij Belgische “influencers”. En om alles écht te laten lijken, gaan ze dan bij die volgers ook nog eens likes en reacties kopen. We lijken wel te leven voor de likes. Het erge is, ze krijgen ervoor betaald. En véél geld. Snappen die marketingyuppies dan niet dat ze een lege bubbel der valse volgers & likes kopen?

    Begrijp me niet verkeerd… Ik geef dat ook wel gewoon toe, natuurlijk is het leuk als je wat likes krijgt op een foto die je zelf superleuk vindt of als je wat meer échte volgers krijgt die jou leuk genoeg vinden om op die follow-button te klikken. Maar je blijft wat aanploeteren, zeker ten opzichte van “influencers” die ze met duizenden tegelijk kopen. Instagram en zijn nieuw algoritme der populariteit lijkt je wel te dwingen om mee te stappen in die valse zever als je gezien wil worden. Dat schreef Annemerel pas nog op haar blog. “Op een oneerlijke manier aan likes en volgers komen lijkt bijna de enige manier om jezelf staande te houden op Instagram. “
    Ik heb ook wel al eens gedacht: fuck it, hier is dertig euro, ik koop volgers en likes… Maar nee, ik doe het niet. Het is frusterend. Net zoals ik ook wel eens vind dat ik véél beter bij een bepaald merk pas, dan de matches die ik soms zie dat er gemaakt worden puur om de likes…

    En het duistere kantje komt nu dus steeds meer boven water: over WhatsApp of verborgen Facebook-groepen met influencers met +10.000 volgers die zichzelf opleggen om ALTIJD op elkaar te gaan comment’en om échte comments te krijgen en ze mogen bepaalde woorden niet gebruiken en liefst meer dan 3 woorden zodat de comment écht lijkt. Of van die like-robotjes. Je haalt ze eruit als je ziet dat ze doorheen de nacht nog steeds de likes aan het uitdelen zijn! Hashtag-robotjes zijn er ook. Je kan alles kopen. Van comments tot likes tot volgers. En nu lijkt er dus steeds meer commentaar op te komen. Maar gaat dit de ingesteldheid van merken veranderen? En gaan ze éindelijk meer overgaan naar micro-influencers die wél op een échte manier hun, inderdaad dan wat bescheidener aantal, volgers heel veel leuks meegeven? Ik ben benieuwd of deze ‘revolutie’ wat gaat opbrengen. Maar for now, lang leve de lege bubbel.

    note: dit artikel is geschreven met wat frustratie, maar het is wel gewoon echt waar en enorm frusterend hoe je het valsspelen zo onder je eigen ogen ziet en niemand die “erdoor” lijkt te kijken. Tot nu?

    Leesvoer:

    Een internetcarrière met gekochte volgers – NRC
    Hoe ik mijn instagramvolgers deed stijgen van 1000 naar 7000 – Kenny Vermeulen
    De alsmaar groeiende macht van digitale influencers – De Morgen
    Are fake instagram influencers deceiving brands – Mediakix (zij maakte twee valse accounts + volgers aan en keken wat dit opleverde)
    Instagram Like Generators & Click Farms – Annemerel

    En wil je zelf eens een van de influencers checken waar je qua volgers je bedenkingen bij hebt: Socialblade.com is zeker een aanrader.