stopitwiththekids_illustration_libertyantoniasadler_metro

EN? WIL JE NOG ALTIJD GEEN KINDEREN?

31 ben ik nu. Ik moest er onlangs zelfs nog even over nadenken toen iemand mijn leeftijd vroeg en ik bijna spontaan 28 wilde antwoorden. Reality check. Later dit jaar word ik 32. Toen mijn mama 32 was, was ik al 2 jaar oud. Een van mijn vriendinnen beviel dit weekend van haar tweede spruit. En ik ben nog altijd kinderloos. Bewust.

Ik denk dat ik nu dan bij de leeftijd gekomen ben waar ze het “vroeger” wel eens over hadden als ze me vroegen naar mijn kinderwens die ik snel weer wegwaaide. “Ach, binnen een paar jaar… wacht maar…” – kreeg ik vaak te horen. Bijna 32 en nee hoor, nog steeds geen kinderwens. Ik zie het gewoon niet bij mij. Bij ons.

het zweet breekt me uit…

Ik droomde er deze week nog over. Dat ik een baby had van enkele maanden. En ook in mijn dromen breekt me dan het zweet uit. Echt waar! Ik was zo blij dat ik wakker werd.

Ik denk dat ik geboren ben zonder moedergevoel. Ik begin niet spontaan te kirren bij het zien van een baby. Nee, geef mij maar een hond, kat, konijn, … geef mij een volledige boerderij en ik ben content en mijn hart loopt over van dierenliefde.

je weet niet wat je mist!

Ondertussen weten de meesten in mijn omgeving al wel dat kinderen niks voor mij zijn, dus de vragen blijven gelukkig wat weg. Het onbegrip logischerwijs ook. Maar als het gespreksonderwerp toch weer ergens op tafel gegooid wordt en ik gewoon eerlijk en op een normale manier meedeel dat ik geen kinderen wil, ja nog steeds anno 2017 krijg ik wel eens gefronste wenkbrauwen.

“Binnenkort ben ik “te oud”. Ga ik geen spijt krijgen?”  Zucht. Ja, ook dat krijg ik wel eens te horen. Eerst ben je te jong en nu word ik bijna te oud. Waarom is het voor sommigen zo moeilijk om te aanvaarden dat ik gewoon het niet voel? Er zijn toch zoveel vrouwen en koppels die bewust kindervrij blijven. Nee, ik heb dat niet nodig om me op en top vrouw te voelen, bedankt!

Heel veel van jullie gaven in het vorige artikel aan dat jullie ook nog niet zeker waren, dat jullie wél graag of net ook bewust géén kinderen willen/hebben. Hoe staat het nu bij jullie? Door mijn droom wilde ik er nog eens even jullie over bijpraten en ik hoor ook graag jullie ervaringen: wil je graag kindjes, liever niet, ben je er nog niet uit, … Let’s talk! x

wil je mijn eerste artikel hierover lezen, dan kan dat hier !
Picture: Liberty Antonia Sadler/metro.co.uk

  • http://muffinsattiffanys.blogspot.com Sofie

    Like looking into a mirror… 🙂 Ik ben er nu 27 en blijkbaar vindt iedereen dat het nu de moment is 🙂 Zeker nu we deze zomer gaan trouwen : “Dan zullen er binnenkort wel kindjes volgen!” Integendeel: ik trouw omdat ik mijn vriend (bijna man!) graag zie. Ik wil samen met hem van alles genieten, daar hoeft absoluut geen kind bij te worden betrokken.
    De meerderheid van mijn vriendinnen heeft intussen ook twee kinderen. Maar da’s echt niet voor mij weggelegd. En ja: geef mij maar een hond of nog 3 katten 🙂

    • http://www.oui-magazine.be KimWuyckens

      Inderdaad, zo de typische vraag: en nu dan kindjes? 😉 Zeker op die leeftijd krijg je ze veel te horen. Dat betert … 😉 Wel grappig dat veel mensen die geen kinderen hebben dan overtuigde dierenliefhebbers zijn!!

  • Josefien De Bock

    Ik begrijp je volledig, Kim.
    Ik heb zelf 1 kind, een supertoffe kleuter van 4. Ik denk niet dat er nog een tweede komt omdat ik het perfect vind zo en ik nog veel tijd heb voor andere dingen buiten “mama zijn”. Ik stuit ook op heel wat onbegrip, net als jij. Ik krijg heel wat vervelende opmerkingen wan mensen blijven een gezin met 2 of meer kids als “normaal” beschouwen.
    Just do what makes you happy! X

    • http://www.oui-magazine.be KimWuyckens

      Die laatste zin: oh zo waar! 🙂 En ik moet ook wel zeggen dat ik daar soms schuldig aan ben bij vrienden met kinderen: en nog eentje extra? En dan voel ik me direct slecht, 1) niet mijn zaken en 2) je weet nooit dat ze misschien al lang aan het proberen zijn ofzo. Dus ik heb mezelf al gezegd dat ik daarmee moet stoppen!

  • http://mybrunetteambition.wordpress.com mybrunetteambition

    Als dat gevoel niet in jou zit, dan is dat zo en moeten mensen dat inderdaad respecteren. Kinderen kies je voor het leven en het heeft een enorme impact op jezelf en je relatie. Ik heb nu een dochtertje van één jaar. Braaf kind, we kunnen alles goed managen maar één iets had ik niet verwacht en dat is dat mijn relatie zo zou veranderen. De spontaniteit is er van af, er is altijd wel één van de twee moe en helaas is de papa van het serieus overbezorgde type waardoor het eigenlijk soms niet meer plezant is om continue te moeten uitleggen aan de papa dat het echt niet nodig is om nr de dokter te gaan voor een ditje of datje. Begrijp me niet verkeerd, ik zou mijn dochter voor geen geld meer kunnen missen en tussen ons als ouders zit het nog altijd goed maar ik had niet verwacht dat het zo zou veranderen. Hoewel ik opnieuw terug smelt als ik een kleine baby zie denk ik toch niet dat er een 2e zal komen. Ik wil niet alleen maar mama zijn en met alle respect voor de mama’s met 2 of 3 kinderen die daarnaast nog hobby’s hebben etc, ik zie het gewoon niet voor me. Mijn man wil nog 2 x per week voetballen, ik ga zelf graag eens gaan sporten of uit met een vriendin… Met een 2e erbij is het zoveel meer regelen, 2 kinderen zet je ook niet zomaar ergens af, als er één ziek is, is de ander ziek en een mens heeft ook maar x aantal verlofdagen op een jaar. En eerlijk, ze is nu nog zo klein en slaapt nog veel overdag waardoor wij nogal vaak aan huis gebonden zijn. Ik verlang er ZO naar om er op uit te trekken met haar, om haar mee te nemen op verre reizen en naar pretparken etc en dat kan momenteel even niet. Mocht er nog een tweede baby komen ben je opnieuw vertrokken voor min een jaar of 2 …
    Een kind hebben is zalig, mama zijn is een super gevoel maar het is ook zwaar en heeft (toch zeker de eerste jaren) een erg grote impact op je leven.
    Wij krijgen ook vaak de commentaar van “hoe, maar eentje?”. Neen ik heb geen zin om een 2e keer zwanger te wijn, een 2e keer een horrorbevalling, een 2e keer mij slecht voelen over mijn lichaam, etc. Ik voel mij gezegend met onze gezonde dochter en momenteel voelt ons gezinnetje als compleet aan.

    • http://www.oui-magazine.be KimWuyckens

      Héél véél respect voor mensen met meerdere kinderen! Hoe doen ze het?! Bij ons op de redactie zijn er zo mensen die drie kinderen hebben en tegelijk een onregelmatige job hebben. Daar heb ik wel super veel respect voor om het allemaal geregeld te krijgen.
      Sowieso is kinderen krijgen iets dat uw leven verandert en daar moet je echt 500% achter staan, en vooral niet toegeven aan de druk. Want de druk is vaak groot. Gelukkig is het bij ons totaal niet het geval, maar ik kan me bijvoorbeeld ook wel inbeelden dat ouders en schoonouders graag kleinkinderen krijgen, en daardoor wel druk uitoefenen!
      Maar zoals je zegt: zeker goed voor jezelf uitzoeken wat je wil en dankbaar zijn voor wat je hebt! 🙂 En dat heb jij wel op een rijtje lees ik zo! 🙂 🙂

      • http://mybrunetteambition.wordpress.com mybrunetteambition

        Hihi thx, voorlopig wel ja 😉 !

  • Stephanie Naessens

    Same here! Ik zeg al jaren dat kinderen niets voor mij zijn, maar tot hiertoe krijg ik ook nog het antwoord “Binnen een paar jaar zal je er misschien wel anders over denken.” Mijn zus heeft er twee rondlopen en dat is voor mij voldoende. De leuke tante waar ze af en toe eens mogen gaan logeren, maar die ook opgelucht is als ze ze weer kan afzetten. Ik vind het trouwens frappant als ik telkens opnieuw moet uitleggen WAAROM ik geen kinderen wil. Je vraagt iemand met kinderen toch ook niet waarom ze wél kinderen heeft?

    • http://www.oui-magazine.be KimWuyckens

      Voila, de leuke tante zijn, er zijn als ze je nodig hebben en op leuke momenten, maar je behoudt wel je eigen vrijheid! En oh zo waar wat je zegt, ik moet ook élke keer uitleggen waarom NIET. Dus zeer herkenbaar!

  • http://www.kellysteenlandt.com/ Kelly

    Ik begrijp je volledig, Kim. Tot voor twee, drie jaar was er geen haar op mijn hoofd dat aan kinderen dacht. Bij mij werd die ‘ach, wacht maar, binnen een paar jaar…’ wel een feit, maar het kon evengoed ook anders uitgedraaid zijn.
    Als je het niet voelt, voel je het niet. Punt. En volgens mij, ook al ben ik nu zelf mama, kan dat gewoon.
    We blijven hier ook met drie, een heel bewust keuze want ik ben meer dan mama alleen. Zelfs nu we een baby hebben, is er nu toch nog gefrons over het feit dat Emma enig kind is en zal blijven. Onbegrijpelijk hoe mensen zo snel een oordeel vellen en hun leven laten leiden door zogenaamde ideaalbeelden of een bepaalde norm als normaal beschouwen.
    Wat het belangrijkste is, is dat jij en Tim gelukkig zijn en of dat nu mét of zonder kind is, daar heeft niemand iets over te zeggen.
    ps: zoals Stephanie hieronder aangeeft: waarom toch altijd die ‘waarom’ vraag. Niemand die mij ooit vraag waarom ik nu wel mama ben terwijl voordien net altijd de vraag kwam waarom ik het niet was.

    • http://www.oui-magazine.be KimWuyckens

      Ik ben enig kind en ik heb zelf ook nooit achter broer of zus gezaagd. Zou het er sindsdien al ingezeten hebben? 😉
      Ook je opmerking over: zolang jullie maar gelukkig zijn, geldt nét hetzelfde voor jullie. Emma is een super kind, gezond en jullie zijn gelukkig! Dat is het belangrijkste!! 🙂

      • http://www.noglitternoglory.com/ Patricia

        Ik ben ook enig kind en heb dat nooit erg gevonden, integendeel! Het komt vaak neer op hetzelfde: mensen moeten zich niet moeien met andermans zaken. Ik denk dat het vragen vaak begint als het zoeken naar een gespreksonderwerp, daar is vind ik niet per se iets mis mee, tot er dan dat oordeel volgt… Ik word dit jaar dertig en intussen hebben heel veel van mijn vrienden kinderen, maar ik voel nog steeds de drang niet. Misschien is dat binnen een paar jaar weer anders, geen idee.
        Ik merk ook wel dat het moeilijker wordt om mijn vriendschappen te onderhouden met bepaalde vriendinnen die kinderen hebben, terwijl ik (hoop ik) wel interesse toon in hun kindjes, maar ik krijg vaak het gevoel dat mijn problemen, successen, dromen en wensen er niet toe doen. Dus ik ga hoe langer hoe meer ook minder vertellen. Bij sommige vrienden absoluut geen probleem, maar het legt toch wat gevoeligheden bloot die ergens gewoon beginnen bij respect voor elkaars keuzes ipv “we maken hetzelfde mee”. Zo’n respect is heel belangrijk in vriendschap voor mij en als dat ontbreekt is het moeilijk om de situatie te redden 😉

        • http://www.oui-magazine.be KimWuyckens

          Vrienden met kinderen, het is toch inderdaad dan allemaal net wat anders hé. Ik toon zeker ook interesse in de kinderen, maar ik hoef het ook niet ALLEMAAL te weten. Van ontplofte luiers tot eindeloos doorgaan over slapeloze nachten of honderden foto’s kijken. 😉 En toegegeven, ik heb ook al wel eens het gevoel gehad dat “mijn verhalen” of mijn leven er dan minder toe doet. “Want als je kinderen hebt, dan heb je pas een leven te onderhouden…” – dus ja… gelukkig heb ik ook leuke vriendinnen met kinderen en leuke vriendinnen zonder kinderen. 😉

  • Angela Ramirez Matta

    Hi, my name is Angela, Im 40, happily married with a lovely belgian man and we decided five years ago that we did not want to have kids. The reasons are multiple and only both of us know exactly why we took that decision -and believe me it has nothing to do with medical problems or economical issues. The fact is that I never pictured myself as the typical devoted mama, even having had one who was the best ever. And there is not a single day since I got married that I have regretted about it. However, when I see very good friends of mine experiencing a total new life with their little bundles I wonder how would that feel. But then I just shake my head off, leave those questions behind and continue with my life, happy and fulfilled with other plans and dreams. Luckily people from my immediate surroundings do not ask anymore anything related to postponed maternity or not maternity at all. And if someone dares to ask, I answer with a pretty calm face and a firm voice that we DECIDED not to have kids. And maybe it is because I give them an answer that they do not really expect, or just because of my convincing look, that people do not dare to ask for further explanation… 😉

    • http://www.oui-magazine.be KimWuyckens

      I don’t think I will ever doubt my decision. I just don’t have it in me. I’m not a typical mommy. I have NO patience and I need my time for myself to relax and be alone. Quite difficult when there’s a screaming baby in the room next to me! 😉

  • http://lifemystyle.eu Kim

    Langs de ene kant heel herkenbaar en langs de andere kant weet ik wat je mist: een heel ander, meer georganiseerd, minder spontaan leven. En als je dat leven niet wil, moet je er zeker niet aan beginnen. Ik geef toe: mijn zoon was een accidentje en zonder dat had ik nooit een kind gehad of gewild. Hij is er nu en ik begrijp wat iedereen bedoelt maar ik weet ook wat ik mis: een onbezorgd leven waar geen speeltuinen bij horen. En nu mijn schoonbroer een tweede kind heeft en mijn broer zijn tweede op komst is, weet ik nog beter dan ooit dat ik mijn plafond heb bereikt. Een tweede kind zou helemaal niks voor mij zijn. Zo’n kirrende baby doet me niks, foto’s van kittens daarentegen…

    • http://www.oui-magazine.be KimWuyckens

      Goh, en het ergste is, ik heb echt wel een saai leven. Een gewoon normaal leven. Alleen mijn werkuren zijn soms wat onregelmatig. Het is niet dat wij zotte dingen doen, wij zijn nog het liefst thuis. Maar ik zie daar gewoon geen baby/kind bij. Ik heb mijn tijd voor mezelf nodig, mijn alone-time én ik heb enorm weinig geduld. Geen goede combinatie tout court voor kinderen.

  • Ninke Paus

    Ik vind het knap dat je hier goed over nadenkt en je hart hierin volgt. Er zijn zoveel mensen die kinderen nemen omdat het nou eenmaal zo hoort, zonder er echt goed over na te denken. Ik vind het echt een goede ontwikkeling dat er tegenwoordig steeds meer mensen heel bewust wel of geen kinderen nemen.
    Voor mezelf vind ik het lastig. Ik heb altijd graag twee kinderen gewild, maar door een chronische vermoeidheidsziekte weet ik niet of ik dat aan kan. Twee kinderen zie ik daardoor sowieso niet meer zitten, dat gaat echt teveel van mij en mijn vriend vragen. Als ik een kind neem (mocht mij dat gegeven zijn) dan wil ik wel een fijne mama kunnen zijn die er voor haar kind is, niet eentje die constant uitgeput is en er niet kan zijn voor m’n kindje. Ook wil ik het mijn vriend niet aandoen om in deze situatie een kindje te krijgen, omdat er dan onevenredig veel zorg op hem terecht zal komen. Ik hoop dat mijn gezondheid over een paar jaar wat verbeterd is en we alsnog eraan kunnen beginnen, want de moedergevoelens zijn er wel:) Ik ben nu 31 dus ik begin ook al wel een beetje tijdsdruk te voelen.
    Mensen om mij heen zeggen wel eens dat mijn vriend en ik leuke ouders zouden zijn, en wanneer het er nou eens van gaat komen. Ik grap dan altijd maar een beetje dat ik al een kindje heb (m’n kat), maar ondertussen vind ik het ontzettend pijnlijk. Mensen zouden wat beter na moeten denken voor ze zulke dingen zeggen en vragen!

    • http://www.oui-magazine.be KimWuyckens

      Hallo Ninke, ik begrijp ook zeer goed dat het voor jou in je huidige situatie niet eenvoudig is om de beslissing te maken. Ik heb zelf een chronische whiplash waardoor ik vaak pijn heb, daarnaast ben ik ook nog eens hoog gevoelig en heb ik ook gewoon tijd voor mezelf nodig. Ik zie dat ook niet matchen met een kind. (Begrijp me niet verkeerd: als ik/we echt kinderen zouden willen, dan zou ik dat misschien wel proberen, maar ik praat in mijn huidige situatie en met de niet bestaande kinderwens!)

      Ik denk dat vooral jij het beste kan aanvoelen wat je aankan en niet. Niemand anders voelt jouw vermoeidheid en kan deze situatie inschatten. Maar sowieso denk ik wel dat als je het wil, er voldoende hulp en begeleiding kan zijn om jou/jullie te helpen! x

  • http://perfectimperfect.wordpress.com Katrien Wittemans

    Ik denk nog steeds dat ik wel een kindje wil. Ik word er ook 32, maar had tot vorig jaar niemand waarmee ik in de fase ‘kinderen’ zat. Dat is intussen wel anders. Al hebben we allebei wel wat schrik ‘gaan we dat wel aankunnen?’. Maar voorlopig eerst nog verbouwen, daarna zien we wel weer.

    • http://www.oui-magazine.be KimWuyckens

      Leuk dat je de gepaste persoon gevonden hebt en dat jullie ook op dezelfde lijn zitten, want dat is ook belangrijk. En dat heb ik ook én koester ik wel erg!

  • http://www.sprinklesonacupcake.com SprinklesOnACupcake

    Ik haat het gewoon dat mensen hun zo kunnen moeien!! Echt waar, ik vraag zo geen dingen, iedereen heeft zijn eigen verhaal, zijn eigen beslissing of keuzes, of net niet, wat ook pijnlijk is om elke keer dan te moeten op ingaan.
    Maar inderdaad, ik krijg ook vaak de vraag, oei maar 1 kindje, geen broertje of zusje… Ik moet mezelf toch niet verantwoorden.
    En ik kan goed begrijpen dat mensen geen kinderen wensen, mensen met kinderen hebben daar, hopelijk, ook goed over nagedacht en daar stelt niemand hem vragen bij! Doen waar je jezelf goed bij voelt, en jeeej voor je konijntjes!!

    • http://www.oui-magazine.be KimWuyckens

      Mooie conclusie= yaaaay voor konijntjes haha. En liefst op termijn ook nog een hond enzo! 😉 Geef mij maar lekker veel knuffels van dieren! Zo’n mini boerderijtje ofzo!!

  • Stef

    En? Wie bepaalt voor jou of je kinderen moet krijgen? Als je ze niet wilt, dan wil je ze niet, zo simpel is het. Zoals wij mensen respecteren met een kinderwens, mogen zij ons ook respecteren om onze keuze. Want beide keuzes zijn goed noch fout.

    Zelf weet ik niet wat ik wil. Ik heb bij vlagen moedergevoelens – dan kan ik echt week worden van kinderen en wil ik het liefst 10 kinderen. Maar dat gevoel is zo weer weg en benauwt het me weer als ik mijn leven moet wijden aan een kleinere versie van mezelf. Op dit moment ben ik nog jong, 24, en single, dus het kan altijd nog komen. Mocht ik een ongelukje krijgen zou ik het houden. Maar op dit moment bewust aan kinderen beginnen? Mij niet gezien! Ik ben nog op zoek naar mezelf en naar mijn plekje in de maatschappij, hoe kan ik voor een kind zorgen als ik zelf nog zoekende ben?

    Mijn moeder schreeuwde het ook uit toen ik zei dat ik geen kinderen wilde, althans, ze zag me geen kinderen hebben en daar was ze erg blij om. Zij zei ook dat ondanks ze altijd een groot gezin wilde, dat als ze het over kon doen, niet aan kinderen zou beginnen. En ergens vind ik dat wel een geruststelling, dat ik door mijn moeder niet gepusht wordt.