case-valkenswaard_verbouwen_1280x520px_1

    TO-DO-LIJSTJE VOOR ONS HUIS

    8.9.2017

    Wanneer je een huis koopt, kijk je altijd naar de mogelijkheden op langere termijn. Wij ook. Zo hopen we ooit de living en de keuken met elkaar te verenigen naar een mooie open ruimte eens we centjes hebben voor een nieuwe keuken. Huisbezitter zijn = nooit klaar zijn. Herkenbaar? Er is altijd wel werk aan een huis te doen. Moet ik ons lijstje eens overlopen?

    DE TUIN

    Zo willen we graag onze tuin volledig onder handen nemen. Eerlijk? Onze tuin is van de meest moderne. Zo ligt er nog een Roodkapje-achtig padje naar het achterpoortje en ja, er staat een tuinhuis in dat met wat verbeelding kan doen denken aan een gezellig Tirollerhuisje. Wat wij willen? Graag wat moderner, rustiger en vooral ruimer. Staat op de to-do-lijst dus.

    DE KEUKEN

    Onze keuken is wit met marmer maar nog met aparte koelkast en gasfornuis en nog helemaal in jaren 70 stijl, én helaas ook niet zo heel veel bergruimte. Een nieuwe keuken staat dus op termijn zeker nog op onze wishlist. Zo eentje die dan een mooi geheel vormt met de woonkamer bien sûr.

    DE GANG

    De tijd tussen het moment waarop we de sleutel kregen en onze verhuis was ongeveer 20 dagen. Nog geen drie weken dus en in die drie weken moesten we een badkamer volledig van scratch laten opbouwen in een voormalige slaapkamer. We wilden namelijk graag een nieuwe badkamer mét raam. De oude kamer waar de badkamer nu was, zonder raam, is onze dressing geworden. Daarnaast was er ook wat dringend schilderwerk in de woonkamer en de slaapkamers / bureau. De gang was nog niet zolang geleden professioneel geschilderd in neutraal beige. Op het moment van de verbouwingen neem je daar dan genoegen mee. Ondertussen zijn we vier jaar verder en ben ik die beige gang ZO BEU GEZIEN. Dus graag een paar lagen wit hierover graag!

    DE ZOLDER

    Tot slot – stel dat we ooit nog een tekort aan plaats zouden hebben. Zo praat Tim wel eens over een eigen ruimte voor zichzelf – ik heb al een bureau – op de zolder. Verre toekomstmogelijkheden waar we nu over praten natuurlijk. Maar het zou wel kunnen. Een zolder over de hele ruimte van het huis, dat zijn DRIE (!) grote extra kamers. Wow. Aan de zijkanten zijn wel ramen, maar dan moeten er natuurlijk nog wel extra ramen in het dak, zo van die mooie grote dakramen waardoor dan heel wat natuurlijk licht kan binnenvallen.

    Oh nog zoveel mogelijkheden en nog zoveel to-do op ons lijstje. Herkenbaar dat het to-do-lijstje als huiseigenaar nooit ophoudt?

    haute-chocolate-styled-stock-photography-brights-32-final

    MIJN ECHTHEID OP INSTAGRAM

    5.9.2017

    Wist je dat er zoiets bestaat als “social media stress”? Scroll wat rond op instagram en je zou voor minder stress krijgen. Ik weet niet hoe het bij jou zit, maar ik ben eigenlijk wel “blij” dat ik geen tiener, noch onzekere twintiger meer ben. Ik deel wat ik leuk vind en ik besef dat er achter die perfecte instagram-accounts ook iemand zit die haar huis eens moet kuisen, waar er troubles zijn in het leven en die ook gewoon boodschappen moeten doen en rekeningen moeten betalen. Maar ik kan me voorstellen dat als je nog jong bent en je hebt hier je eigen gewone (normale!) leventje, dat je wel eens druk voelt bij het zien van al die perfecte, nonchalant spontaan rosé-drinkende dames tijdens een of ander gesponsord reisje naar een mooi oord. Ik kan me écht voorstellen als je nog zoekende bent naar jezelf, naar wie je echt bent en wat je wilt in het leven en je wordt geconfronteerd met al die perfecte leventjes op instagram dat je wel eens druk voelt en gaat twijfelen aan jezelf.

    Die impressie van een oh-zo-perfect leventje op instagram geeft social media stress. Toegegeven, soms denk ik ook wel eens: is deze foto wel leuk genoeg voor instagram? Maar die illusie dat het leven voorbij fladdert en alles op wieltjes loopt, je successen boekt, je 350 dagen per jaar op vakantie bent en er altijd om door een ringetje te halen uitziet, nope. I don’t buy it. Ok, ik deel uiteraard ook alleen mijn beste foto’s. Maar ik probeer ook de nodige echtheid en authenticiteit in mijn instagram te steken. Maar soms toch ook niet helemaal. Tot vandaag. Rewind naar enkele van mijn instagram-foto’s en ik vertel je het échte verhaal.

    Schermafbeelding 2017-09-05 om 07.41.08

    Je scrollt en ziet: een prachtig zicht over de zee en van die prachtige roze flarden doorheen het wolkendek. Ik vertel wel over dat ik aangekomen ben in Zuid-Frankrijk en dat er wat traantjes bijzijn. Wat je niet ziet, is dat we aangekomen waren in een hotel waar het appartement dat we gehuurd hadden ten midden de drukke zwembad-zone lag, kleine kinderen krijsend in het zwembad speelden, jonge grietjes hun volledige Spotifylijst erdoor jaagden aan volume 200, dat de zetel van ons appartement kapot was, dat er geen kasten meer op de keukendeurtjes zaten, dat onze slaapkamer een kruipkot was waar het bed de vier muren raakte en dat ik bijna hyperventilerend op de kapotte zetel zat met heel veel tranen want dit was écht niet wat ik nodig had. We bleven 1 nacht, kregen ons geld terug en boekten een B&B. Die foto’s zag je ook en dat was wel de real life, want het was daar écht zo perfect! (ik wil terug!)

    Schermafbeelding 2017-09-05 om 07.45.48

    Samen gezellig bloemen plukken in de pluktuin. Liefje die mijn bloemen vasthoudt. Perfect! Wat je niet ziet? Ik sta nét achter Tim, je ziet mijn armpje nog, ik werd aangevallen door dazen en we zijn echt letterlijk weggelopen uit het veld omdat ze met meerdere op ons zaten. Het had net geregend, er zaten ook schapen en ja, dat is blijkbaar een cue voor dazen om hard te komen bijten. Ik ben in de auto gesprongen terwijl Tim de bloemen in de koffer zwierde. Met vijf beten en eentje op mijn voet die bloedde. Wat een perfecte bloemplukactiviteit. Hihi!

    Schermafbeelding 2017-09-05 om 07.50.06

    Het perfecte ontbijtje met het perfecte uitzicht tijdens het perfecte weekendje. Toegegeven, het was SUPERLEUK. Maar wat je niet ziet, is dat ik ook KEIHARD op mijn smikkel gegaan ben. De grootste grap van de situatie: Tim wilde enkele loopfoto’s voor op zijn instagram. Ik zou de fotograaf zijn en op een houten loopbrug hielden we een shootje. Ik stond in het gras en met mijn slippers en onhandigheid, ben ik bij het opstappen van de houten loopbrug keihard gevallen. Echt PLAT op mijn buik. Mijn iPhone is uit mijn handen geschoten en zag ik van de loopbrug in het water vallen. THANK GOD voor enkele riet-sprietjes die hem op enkele centimeters van het wateroppervlak tegengehouden hebben. Hij had het water dus niet bereikt. En zelf hield ik er serieuze schaafwonden en een gekneusde schouder aan over. En wat traantjes. En schaafwonden koelen met een pak diepvries-hapjes. Perfectie! Ohjaa! Hahaha!

     

    Ik probeer het leven zo echt mogelijk voor te stellen op mijn instagram. Ik vertel ook over mijn gevoelens. Maar natuurlijk zie je NOOIT het hele plaatje. Dat ga ik van tijd tot tijd hier delen. De 100% échte waarheid achter mijn foto’s.

    Hoe sta jij tegenover die perfecte leventjes op instagram? Maakt het je soms onzeker? Of voel jij extra druk om ook een fantastische indrukwekkende instagram-feed op te bouwen? Deel jij je échte IK op social media? 

    annie-spratt-277556

    NAAR DE PSYCHOLOOG: DEEL II

    1.9.2017

    Gisteren zette ik een foto op instagram. Een van de mooiste zonsondergangen die we gezien hebben in Zuid Frankrijk vorige week. Het was gisteren een druilerige dag, ik moest naar de psycholoog en ik wou dat ik gewoon heel lekker terug aan het zwembad in Zuid Frankrijk lag, starend naar die mooie zonsondergang. Ik kreeg daar wat reacties op, op de foto en privé. Mensen die me sterkte wensen (lief hoor!) of chapeau omdat ik durf zeggen dat ik naar de psycholoog “moet”. Het zette me aan het denken, tijd voor een nieuw artikeltje over “naar de psycholoog gaan”.

    IK GA NAAR EEN PSYCHOLOOG EN DAAR IS NIKS MIS MEE.

    Misschien heb ik het verkeerd verwoord in mijn instagram-caption. Ik “moest” naar de psycholoog, maar dat was omdat ik dat zelf gekozen had. Ik ga al een tijdje naar de psycholoog, al van voor papa ziek was. (FYI: januari 2016 schreef ik een artikel over mijn tocht naar de psycholoog, dat kan je hier lezen) Ik vind echt oprecht dat het deugd doet om je gedachten te wisselen met iemand die er niks mee te maken heeft. Geen vrienden, geen collega’s, gewoon iemand losstaand.

    Ik ging éérst in het begin vooral omdat ik voelde dat ik wat vast zat. Ik hield teveel vast aan dingen, moest leren loslaten. Ik werkte met haar daaraan, maar toch gaan mijn sessies vooral over praten, om die eindeloze stroom van gedachten los te laten op haar. Heel vaak gaat het over perfectionisme, over frustraties, over een hoofd vol hebben en niet weten hoe ik het kan laten stoppen. Rust vinden en loslaten en anders naar dingen leren kijken.

    EN TOEN WERD PAPA ZIEK…

    Mid-juni 2015 kregen we dan te horen dat papa ziek was. Kanker. Sindsdien sprak ik ook met mijn psychologe daarover. Over hoe ik sinds dag 1 dat we het wisten, ik een ENORME angst creëerde voor mezelf over de begrafenis. Liedjes op de radio horen en linken aan begrafenis, teksten lezen en in mijn hoofd vastzetten voor de begrafenis. Terwijl er helemaal in de verste verte geen sprake was van een begrafenis toen. Totaal niet relevant en toch had ik sinds dag 1 die angst. (die angst is ook helemaal verdwenen toen we besloten dat we geen begrafenis deden, maar kozen voor een intiem afscheid)

    Ook weer perfectionisme dat hier zijn ding doet hoor… maar bon. Ik sprak dus ook veel over de moeilijke dagen die een gezin doormaakt in zo’n ziekteperiode. Dat deed deugd, want zo’n ziekte sloopt je – als familielid – ook echt mentaal – al had ik dat toen niet echt door en voel ik dat nu des te harder. Soms waren er ook goede periodes en dan ging ik niet naar de psycholoog. En dat kan ook gewoon. Je hoeft je niet aan een bepaald schema of aantal afspraken te houden. Soms heb ik het ook gewoon niet nodig. Soms weer wel en dan boek ik een afspraak.

    EN TOEN WERD DE BEHANDELING STOPGEZET.
    OP NAAR EEN ONCO-PSYCHOLOOG…

    Toen we mid-juni 2017 hoorde dat de behandeling stopgezet zou worden, gaat er zoveel door je heen. Maar vooral: hoelang nog? Wat nu? Is het nu dan hét moment om alles te zeggen wat je wil zeggen? Echt gewoon: WAT NU?! En ik zat vast. Echt compleet vast met honderdduizend vragen. Dus ik belde naar de kankerfoon. Aanrader van mijn eigen psychologe. En zo kwam ik in contact met een onco-psychologe, iemand die dag-in-dag-uit bezig is met patiënten en familieleden van kankerpatiënten. En rouwverwerking. Ik had eind juni mijn eerste gesprek. Dat voelde echt heel goed aan. Je voelt die specialisatie, die herkenbaarheid, die kunde. Ik ga het weer typen, maar het is ook écht zo: dat doet deugd als je voelt dat je begeleid wordt door iemand waar je u goed bij voelt!

    7 juli stond onze volgende afspraak gepland. Die zegde ik af. Het ging best goed op dat moment. 22 juli overleed mijn papa. Kan je het u inbeelden? 7 juli stuur ik nog: afspraak is niet nodig, het leven gaat zijn gangetje. 22 juli is hij overleden. Moe-gestreden. Ik mailde mijn beide psychologen het nieuws. Maakte nog 1 afspraak met de onco-psychologe om te praten over het verlies en het rouwen. En nu gisteren ging ik dus terug naar mijn oude vertrouwde psychologe, omdat ze mij kent van voor de ziekte en ze weet waar ik zoal tegenaan loop. Ik wil ook vooral zeggen, zo’n onco-psychologe is echt een meerwaarde als je geconfronteerd wordt met kanker of rouwverwerking. Via de kankerfoon kan je in contact komen en je krijgt als familielid (en patiënt) ook via de kankerfoon 6 gratis telefonische consulten!

    EN NU?

    Nu word ik dus terug begeleid door mijn psychologe, iemand die mij de voorbije jaren ook gekend heeft, iemand waarbij ik me op mijn gemak voel. Het gesprek was nodig, méér dan ik dacht. Nieuwe inzichten krijgen van iemand die losstaat van de situatie is zo dankbaar.

    Zo praatten we bijvoorbeeld gisteren ook over rouwverwerking. Rouwen is iets heel persoonlijks en iedereen doet het op zijn/haar manier. Ik ben iemand die duidelijk terug op zoek moet gaan naar een nieuw evenwicht en daar tijd en vooral rust en stilte voor nodig heeft. Iemand anders rouwt dan weer door keihard te gaan knallen en bijvoorbeeld in het werk te vliegen.

    Sowieso blijf ik nu weer wat teruggaan op mijn tempo tot ik het gevoel heb dat mijn leven weer in evenwicht is. En zoals ik ook in mijn eerste artikel over “naar een psycholoog gaan” al zei: “Die stap zetten om naar een psycholoog te gaan, is een van mijn beste beslissingen ooit. Ik kan het ook echt iedereen aanraden, of het nu even slecht met je gaat of je wel gewoon goed door het leven knalt. Ik heb er zoveel al bijgeleerd en het feit dat je dan even je gedachten kan ordenen, vertellen wat je bezig houdt, kan zo’n deugd doen. Ja, ik jank er vaak wat op los daar, maar daar buitenkomen geeft altijd een serieus gevoel van LOSLATEN. Lichtere schouders. Dan doe ik haar voordeur open, veeg ik soms nog snel die laatste traan weg en stap ik echt een heel pak lichter richting auto.”

    En dat gevoel had ik nu ook weer. We hebben samen gepraat over papa, ik heb veel geweend, gepraat over het “wat nu” en er is voor mij ook meer duidelijkheid gekomen. Dat is belangrijk. Duidelijkheid zorgt voor rust in mijn hoofd. En rust in het hoofd kan ik echt iedereen toewensen.

    Ik hoop dat wie ook twijelt om naar een psycholoog te gaan misschien een duwtje in de rug krijgt. Ook als je met een zware slepende ziekte in de familie zit, vind ik het echt waar heel erg aan te raden om je gevoelens en angsten eens luidop te bespreken. Het is echt mentaal heel zwaar en het kan echt zo’n deugd doen, je nieuwe inzichten geven, je in het NU leren leven. Word je op dit moment ook geconfronteerd met kanker, dan kan ik ook heel erg de kankerfoon aanraden.

    PS: ik zet even de disclaimer van mijn eerste psycholoog-artikel erbij, omdat ik dit echt puur uit mijn hart en uit mijn gevoelens typ, dus misschien is het artikel heel onsamenhangend.

    Ik weet niet of dit artikel echt heel samenhangend is. Ik wilde vooral vertellen over dat ik naar een psycholoog ga en hoe ze mij ook geholpen hebben tijdens de afgelopen twee jaar. Maar ik wilde allereerst met dit artikel misschien mensen inspireren die al eens twijfelde aan een psycholoog en omdat er zowat reacties op mijn instagram kwam, alsof naar een psycholoog gaan “erg” is. Nee totaal niet, zelfs als je goed in het leven staat, kan het je vooruit helpen en een betere jij helpen vormen. Niet twijfelen, doen. 

    PS: nog enkele dingen – een psycholoog is niet goedkoop neen, maar bij sommige mutualiteiten krijg je wel wat geld terug mits bepaalde voorwaarde (bv onder 25 jaar etc) – informeer daar zeker naar. En vanaf 2018 zou een eerstelijnspsycholoog (gedeeltelijk?) terugbetaald worden, jammer dat minister De Block dit nog steeds niet als een ZEER GROTE PRIORITEIT ziet. Maar, jij moet dit wél doen… Zie het ook als een investering in jezelf. 

    IMG_8234

    VAN VROUW TOT VROUW // KIM DEBOES

    26.8.2017

    Bij sommige vrouwen heb ik het idee dat ze het allemaal voor elkaar lijken te hebben: een carrière, een mooie balans tussen een gezin en toch de nodige ambities. En ze zien er altijd geweldig uit! #IWOKEUPLIKETHIS Het lijkt wel over rolletjes te gaan, hun leven. Maar is dat ook zo? Ik zit samen met enkele inspirerende vrouwen en we praten eerlijk van vrouw tot vrouw. 

    KIM-DEBOES

    Tweede in het rijtje is Kim Deboes, oftewel misizk! Met een lichte hekel aan de verkrachting van het woord, maar ze is het imho wél: influencer, zo eentje van de échte soort. Kim staat ergens achter en dan meent ze het ook. Wat ze deelt, is authentiek. Maar naast het online gebeuren, is Kim ook mama van Nie en Pola. En directrice van een academie beeldende kunst. Hoe doet ze dat toch?

    We spraken begin juli af in Aarschot, op een terrasje, zonnebril check en met de digicorder in de aanslag, klaar voor een eerlijk gesprek. Dat uitdraaide op een drie uur durend getetter! Heerlijk!

    HOE WIL JIJ GRAAG VOORGESTELD WORDEN?

    Oei, wat een moeilijke vraag, daar moet ik even over nadenken. Ik ben wel ambitieus, maar niet tot het uiterste, ik zal nooit over lijken gaan. Integriteit vind ik héél belangrijk. En ik relativeer veel, hoe ouder ik word, hoe meer ik relativeer. De bling bling gaat er af. Op carrièrevlak ben ik wel ambitieus, ik hou van een leidinggevende functie. People-management. Ik werk met kunstenaars en dat doe ik énorm graag. Ik doe het nu 6 à 7 jaar en ik vind het een uitdaging om een visie te creëren. Maar zoals ik zei: ik ben ambitieus en heb nog wel 1 andere droomjob in gedachten… adviseur zijn op het kabinet van het ministerie van Onderwijs. Of, gaan doctoreren, dat kriebelt soms ook. Ik hou van inhoud, niet van het oppervlakkige. 

    Schermafbeelding 2017-08-18 om 14.32.53

     JE HEBT VRIJ LAAT GEKOZEN VOOR KINDEREN. BEWUST?

    Hoe ouder je wordt, hoe minder impulsief je wordt. We zijn gaan nadenken: willen we kinderen ja of nee. Ik was toen 36. Toen kwam Nie. Een schatje, een droomkind. En toen begon ik na te denken: al mijn vriendinnen hebben twee kinderen. Zelf ben ik ook enig kind. Ik heb nooit iets gemist, maar moest wel altijd vriendjes zoeken. We hebben het geluk gehad dat Nie en Pola kort na elkaar kwamen. Ik hoop echt dat ze heel veel aan elkaar gaan hebben. Er zit 16 maanden tussen hen, een heel intense periode,  maar wel de gelukkigste periode in mijn leven. Nu heb ik wel écht zin om terug te gaan werken. Je wereld wordt klein tijdens je bevallingsverlof. Met vriendinnen praat ik ook niet echt over kinderen, over eerste pampers of hapjes. Ik probeer echt mezelf te zijn, Kim en niet alleen “een mama”. Ik ben geen moederkloek. Ik laat ze eens graag bij mijn ouders, zo krijgen ze een sterke band met hun grootouders en dat vind ik bijzonder. En tegelijk heb ik even tijd voor mezelf.

     HOE VIND JE DE BALANS TUSSEN WERK EN EEN GEZINSLEVEN?

    Dankzij de grootouders waar ik altijd op kan terugvallen. Daarnaast is mijn man niet ambitieus, daar vullen we elkaar goed aan. Zijn job is heel flexibel. Ik werk zelf in mijn eigen stad, ook vrij flexibel, ik kan van thuis uit werken indien nodig. Dus op die manier krijg ik het wel op rolletjes. Vanaf september ga ik weer aan de slag, nu met twee kindjes, dat wordt even zoeken. Verandering voor mij kan wel wat stress opleveren. Maar zolang ik mijn nachtrust heb, kan ik wel écht veel aan en gelukkig zijn mijn dochters goede slapers! Ik heb echt zin om terug te gaan werken, terug mijn wereld helemaal openzetten! Terug mezelf elke dag opkleden en niet meer vervallen in de comfortabele wereld van “ma flodder”.

    DURF JE SOMS ZONDER MAKE-UP & IN JOGGING BUITEN KOMEN?

    Oh jawel, de plaatselijke bakker of supermarkt ziet mij geregeld zo verschijnen. Hoe ouder ik word, hoe meer moeite ik ervoor doe om mezelf te verzorgen.

    VIND JE HET MOEILIJK OM OUDER TE WORDEN?

    Als je twintig bent, zie je er het beste uit, alleen besef je het niet. Maar ik voel me nu goed in mijn vel en dat is het paradoxale. Voor mijn dochters geboren werden, heb ik enkele jaren botox gebruikt. Ik stoorde me aan de rimpels. Met de botox zag ik er niet jonger uit, maar wel frisser. Door mijn zwangerschap ben ik gestopt en nu weet ik niet of het het geld waard is. Ook dat is weer relativeren. Al sluit ik niet uit dat ik op mijn veertigste een facelift neem. Soms breek ik mijn hoofd wel eens over anderen hun uiterlijk. Sommige mensen, al doen ze een patattenzak aan, ze hebben een uitstraling waar ik jaloers op ben. Ongeacht de leeftijd!

    KIM-DEBOES2

    STEEK JE VEEL TIJD IN JE UITERLIJK?

    Nee. Vroeger kon ik honderden euros uitgeven aan La Mer etc… Nu niet meer. Dat valt weer onder dat relativeren… Ik smeer gewoon goede producten. Ik heb een goede huid, gelukkig, dus ik kies gewoon goede producten en hou me aan een basic routine. Ook in mijn garderobe. Ik probeer mij steeds te onderscheiden van de massa. Ik koop liever 1 juiste broek per seizoen, dan tien van H&M. Mijn kleerkast is aan het detoxen. Ik verkoop veel via tweedehandsverkoop. Ik minimaliseer mijn garderobe. Ik zal zelden een hype volgen. Behalve bij een klassieker natuurlijk. Ik wil veel geld geven aan een stuk, zolang ik er echt over nadenk en dat het een stuk is dat heel lang zal meegaan. Ik weiger om standaard te worden. Ik snap niet waarom de platte commercie zo scoort. Het is niet voor mij weggelegd. Die overconsumptie, ik word er mottig van. Ik koop steeds minder en minder.

    NEEM JE SOMS TIJD VOOR JEZELF? RUST MAKEN IN JE HOOFD?

    Ik laat mijn kinderen even achter bij hun vader of de grootouders en dan rijd ik naar de stad, ik ga een koffie drinken, een lunchke, ik ga langs de kringloopwinkel … Met Nie wordt het moeilijker om haar mee te nemen, die blijft niet meer op een stoel zitten. Met Pola alleen kan het wel nog, Pola heeft mijn ritme. Soms begrijp ik als mensen een nanny nemen, een paar extra ogen en handen. Zeker met twee kinderen. Zo zou ik mijn spaghetti eens warm kunnen opeten. Maar begrijp me niet verkeerd, ik zie mijn kinderen doodgraag. Maar ik heb af en toe tijd voor mezelf nodig. Binnenkort ga ik met mijn moeder een dagje naar Londen. Dat hoeft geen weekend meer te zijn, met een dagje ben ik tevreden.

    VIND JE HET NIET MOEILIJK OM NA DE KINDERLOZE JAREN
    JE LEVEN EN RITME AAN TE PASSEN?

    Nee, wij zijn een koppel dat graag thuis is. Wij hoeven niet naar hippe events of restaurants gaan ontdekken over heel Vlaanderen. Daarnaast heb ik het geluk dat mijn kinderen beide een goed ritme hebben. Dat ritme heb ik wel wat afgedwongen, ik ben pedagoog van opleiding, maar bij mij was ritme en structuur van in het begin cruciaal.

    Schermafbeelding 2017-08-18 om 16.34.53

     DREAM BIG OF DOE MAAR GEWOON?

    Beide! Ik heb 1 topjob in gedachten, maar ik ben heel blij in mijn klein dorpje. Al weet je nooit hoe het loopt, het kan ook dat we onze oude dag in Leuven gaan doorbrengen eens de kinderen uit huis zijn. Maar voor nu, ben ik gelukkig in mijn ruraal dorpje mét mijn ambities. Doe maar gewoon, maar met de nodige uitspattingen. Als ik zin heb om vijf dagen naar New York te gaan, dan doe ik dat. Ik heb soms echt nood aan luxe, ik hou ook ontzettend van het hotelleven en soms mag het er dus wel over gaan! Ik kan zowel in een klein dorpje in Frankrijk gaan zitten, maar even goed op de drukke boulevard in Cannes. En puur voor mezelf, niet voor instagram. (lacht hard … en ik ook!)

    HEB JE EEN OCHTENDRITUEEL?

    Toen ik nog met Nie alleen was, werd zij altijd om 8u wakker. Dan stond ik vroeger op om éérst mijn ochtendroutine in alle rust te doorlopen. Ik ben graag alleen ’s ochtends. Daarom hebben we ook maar 1 kraan aan onze wastafel in de badkamer. Ik heb geen probleem met vroeg opstaan, maar heb liever geen mensen in de buurt. Ik hou van slow mornings en die ga ik missen als ik terug ga werken.

    WAT IS DE BESTE RAAD DIE JE OOIT AL GEKREGEN HEBT?

    Goh, het zal er sowieso eentje van mijn vader zijn. Ik ben een papa’s kindje. Wij zitten op dezelfde lijn. Hij is diegene waar ik naartoe ga voor raad. Ook op professioneel vlak. Met mijn mama ga ik graag shoppen, met mijn vader heb ik de diepe gesprekken. We hebben dezelfde manier van denken. Het is een ongelofelijk eerlijk en integer man en ik ben blij dat ik dat van hem overgenomen heb.

    WELKE RAAD GEEF JE AAN UW DOCHTERS MEE?

    Relativeren en be smart! Denk na! Inhoud vind ik ongelofelijk belangrijk.

    WAT IS JE GROOTSTE UITDAGING IN HET LEVEN?

    Mijn kinderen deftig opvoeden. Omdat ik zie hoe dat de opvoeding van kinderen dag in dag uit verandert en dat maakt me wel wat bang. Ik heb schrik van in wat voor een wereld ze gaan opgroeien. Ik ben bang dat ze uit naïviteit zich laten misleiden. Ik hoop dat ze zelfstandige vrouwen gaan worden die stevig in het leven staan. Samen als zussen ook. Ik wil hun sterk genoeg maken, dat ze de valkuilen van het leven kunnen inschatten en goede keuzes maken in hun leven.

    BEN JE GELUKKIG?

    Ja! Ik ben lang zoekende geweest. Maar ik ben blij over de juiste keuzes die ik gemaakt heb, over mijn man, over dat ik goed terecht gekomen ben. Wij genieten van de kleine dinges des levens.

    Mooie afsluiter. Dankjewel Kim voor deze eerlijke babbel! Je kan Kim volgen op instagram via misizk !

    ZOMER-CHANEL

    L’ETE DE CHANEL

    24.8.2017

    Mijn favoriete zomergeuren van 2017? Zonder enige twijfel is het een Chanel duo! Jullie weten dat ik een grote Chanel-fan ben op vlak van geuren. N°5 is mijn signature parfum, maar ik laat me ook graag verleiden door de andere geuren van Chanel. N°22 of Jersey. Natuurlijk ook de nog niet zo lang geleden uitgebrachte Boy. Allemaal Les Exclusifs de Chanel. En ook deze zomer was Les Exclusifs niet weg te denken met de Eau de Cologne van Les Exclusifs de Chanel. Heel fris en clean, zoals je van een Eau de Cologne verwacht. En ook helemaal unisex. Dus laat deze fantastisch mooie flacon maar pronken in de badkamer, want le beau kan er ook gewoon gebruik van maken. Ook helemaal verliefd ben ik op N°5 L’ Eau de Chanel. Ik was een beetje huiverig ten opzichte van een nieuwe N°5. Een nieuwe versie van mijn signature parfum. Dat lag wat delicaat voor mij. Maar Chanel weet me te verrassen en deze nieuwe luchtigere, meer transparante versie van N°5 is er eentje die ik niet meer kan wegdenken uit mijn parfumgarderobe.

    WAT WAS JOUW MEEST GEDRAGEN PARFUM DEZE ZOMER?

    Share:
    _MG_8639-2

    INTERIEUR • NATUURLIJKE ELEMENTEN

    21.8.2017

    Mijn huis is mijn veilige cocoon. We hebben ook zoveel mogelijk wit gemaakt toen we hier vier jaar geleden introkken. Een grote rode bakstenen muur werd spierwit en dat vind ik nog steeds een heel mooie eyecatcher in onze woonkamer. Met onze zetels hebben we al enkele experimentjes achter de rug door ze grijs of nachtblauw te laten overtrekken, maar niks mooier dan eenvoudig wit. De laatste weken kriebelt het om hier en daar onze decoratie wat meer rust en natuur-elementen te geven. Een rotan detail hier of daar, hout staat ook altijd heel mooi en geeft rust. Ik denk dan aan die mooie bohémien Ibiza-stijl. Ik ging op zoek naar wat inspiratie. Kijk je mee?

    Casa_Cook_Rhodes_10

    Casa_Cook_Rhodes_23

    Casa_Cook_Rhodes_8

    Casa_Cook_Rhodes_12

    Casa_Cook_Rhodes_7

    _MG_9679

    _MG_9450

    _MG_8703

    _MG_6928

    Zie je wat ik bedoel? Van die mooie rotan/rieten details gecombineerd met heel veel wit en houten details. Rust, eenvoud en hier en daar toch wat typische vakantie vibes. Die wil ik inderdaad wel wat meer in huis krijgen. Ik hoop stiekem misschien wat mooie decoratie op de kop te tikken op een Mediterraans marktje later deze week als we enkele dagen naar het Zuiden afreizen. Oh wat geniet ik toch van het rondstruinen op die typische Zuid-Franse marktjes. Dan kopen we een lekker stokbrood, wat kaas en wat salami, super vers fruit en ’s middags lekker smikkelen. Ik heb ook al enkele leuke items gespot op H&M Home, Zara Home en Saint-Eve in Antwerpen.

    WAT VIND JE VAN DEZE STIJL?

    foto’s inspiratie Lambs & Lions
    Casa Cook Rhodos, Photography by Georg Roske / Artdirection by Michael Schickinger & Stefan Grüner
    San Giorgio Hotel Mykonos, Interior Concept & Design, Interior Styling by Michael Schickinger and Annabell Kutucu

     

    SEEPJE

    LAAT DE NATUUR JE WAS DOEN!

    17.8.2017

    Ok, laten we het nog eens hebben over de was. Huisvrouwen-modus: AAN! Ben jij tijdens je huishoudelijke klusjes wel eens bezig met het milieu? Ik probeer echt mijn best te doen. We sorteren best flink, al zeg ik het zelf, en sinds kort gebruiken we ook de wasproducten van Seepje. Heb je al van het merk gehoord?

    Seepje is 100% plantaardig én fairtrade. Je hebt de keuze: je wast met vloeibaar wasmiddel (zoals wij het hier meestal kennen) of je wast met vruchtschillen. Needless to say dat ik – om het huishoudelijke leven wat up te spicen – die schillen wel eens wilde proberen, maar voor de zekerheid kwam er toch ook een vloeibare versie van Seepje in huis. Ik ken mezelf beste lezer.

    Dat wassen met de schillen van de sapindus mukurossi-vrucht (uit Nepal!) gaat zo:  bij aanraking met water gaan deze schillen een soort zeepschuim aanmaken. Ik gebruik zo’n vier hele schillen in een waszakje (zit erbij!), dit gooi je bij de was. In je bakje van je wasverzachter kan je dan enkele druppels van de etherische olie (ik koos: ochtend in het bos!) doen. Ik hou niet van heel erg veel parfum in mijn kledij, dus ik hou het op énkele, Seepje zegt zelf: 10! Het resultaat na een wasje draaien? Propere, soepele was! YAY! En als je het zakje eruit vist, niet meteen wegsmijten, want je kan de schillen drie wasbeurten gebruiken en daarna – ook alweer – heel milieubewust bij het groenafval kieperen! Eigenlijk wel handig.

    Bien sûr heb ik ook de vloeibare versie geprobeerd. Allereerst: hoera voor de leuke verpakking, staat meteen heel wat leuker in je washok! De verpakkingen is gemaakt van oude Engelse melkflessen. Opvallend is dat de textuur wat vloeibaarder, minder dik is dan ik van een wasmiddel gewend ben. Een fris en schoon resultaat én stiekem voel ik me ook wel wat blij als in: goede daad-gedaan! Wij sturen geen massa’s chemische reinigers meer door onze riolen. PS: ook belangrijk vind ik: Seepje betaalt een eerlijke prijs aan hun partners in Nepal. Fairtrade dus!

    HAD JIJ AL VAN SEEPJE GEHOORD?