Vacay-mode OFF. En ik schotel jullie meteen impromptu een video voor die je moet gezien hebben: Oprah tijdens de Golden Globes bij het ontvangen van haar Cecil B. DeMille Award. Een speech die meisjes en vrouwen over de hele wereld moet empoweren.

    Lees de volledige speech:

    “Thank you, Reese. In 1964, I was a little girl siting on the linoleum floor of my mom’s house in Milwaukee watching Anne Bancroft present the Oscar for best actor . . . she opened the envelope and said five words that literally made history: the winner is Sidney Poitier. Up to the stage came the most elegant man I had ever seen. I remember his tie was white and, of course, his skin was black. I had never seen a black man being celebrated like that . . . I tried many, many times to explain what a moment like that means to a little girl, a kid watching from the cheap seats, as my mom came through the door bone-tired from cleaning other people’s houses . . . But all I can say is quote “amen, amen.”

    In 1982, Sidney received the Cecil B. DeMille ward right here . . . it’s not lost on me that at this moment, there are some little girls watching as I become the first black woman to be given the same award. It is an honor. It is an honor, and it is a privilege to share the evening with all of them and the the incredible men and women who’ve inspired me, who’ve challenged me, who sustained me and made my journey to this stage possible. Dennis Swanson who took a chance on me for AM Chicago. Quincy Jones, who saw me on that show and said to Steven Spielberg yes, she is Sofia in the Color Purple. Gayle who has been the definition of what a friend is. Stedman, who’s been my rock. Just a few to name.

    I’d like to thank the Hollywood Foreign Press Association, because we all know the press is under siege today, but we also know that it is the insatiable dedication to uncovering the absolute truth that keeps ups from turning a blind eye to corruption and injustice to tyrants and victims and secrets and lies. I want to say that I value the press more than ever before as we try to navigate these complicated times, which brings me to this. What I know for sure is that speaking your truth is the most powerful tool we all have. And I’m especially proud and inspired by all the women who have felt strong enough and empowered enough to speak up and share their personal stories. Each of us in this room are celebrated because of the stories that we tell. And this year we became the story. But it’s not just a story affecting the entertainment industry. It’s one that transcends any culture, geography, race, religion, politics, and workplace. So I want tonight to express gratitude to all the women who have endured years of abuse and assault, because they, like, my mother had children to feed and bills to pay and dreams to pursue. They’re the women whose names we’ll never know. They are domestic workers and farm workers. They are working in factories and they work in restaurants, and academia and engineering and tech and politics and business.

    And there’s someone else. Recy Taylor. A name I know and I think you should, too. In 1942, Recy Taylor was a young wife and a mother. She was just walking home from a church service she’d attended in Alabama when she was abducted by six armed white men, raped, and left by the side of the road. They threatened to kill her if she ever told anyone. But her story was reported to the NAACP where a young worker by the name of Rosa Parks became the lead investigator on her case. They sought justice. But justice wasn’t an option in the era of Jim Crow. The men who tried to destroy her were never persecuted. Recy Taylor died 10 days ago, just shy of her 98th bday. She lived, as we all lived, too many years in a culture broken by brutally powerful men. For too long, women have not been heard or believed if they dared to speak their truth to the power of those men. But their time is up. Their time is up. Your time is up. And I just hope, I just hope that Recy Taylor died knowing that her truth, like the truth of so many other women who were tormented in those years and even now tormented, goes marching on. It was somewhere in Rosa Parks’s heart almost 11 years later when she made the decision to stay seated on that bus in Montgomery. And it’s here with every women who chooses to say ‘Me too.’ And every man who chooses to listen. In my career, what I’ve always tried my best to do whether on television or film is to say something about how men and women really behave. Just say how we experience shame . . . how we fail, retreat, persevere, and how we overcome.

    A new day is on the horizon! But when that new day finally dawns, it will be because of a lot of magnificent women, many of whom are right here in this room tonight and some phenomenal men who are fighting hard to make sure they . . . leaders who take us to the time when nobody has to say me too again. Thank you.”




    Nog geen 2018 goals, nog geen goede voornemens, nog geen nieuwe artikels. Bad blogger. Of net niet? Want ik neem heel even vakantie, een weekje, zo na de feestdagen. Want november en december waren héél héél druk. En ja, die feestdagen hakken er emotioneel ook best op in. Maar darlings, I survived – maar ik gun mezelf toch enkele daagjes om te bekomen en gewoon eens zo weinig mogelijk te doen. En dat is gewoon best wel OK. Tot volgende week! x




    Lieverds, ik wens jullie een FANTASTISCH 2018!
    Hopelijk hebben jullie een fijn Oudjaar achter de rug: feestend of gezellig thuiszitten zoals wij…
    met heel veel lekker eten! YUM!

    Zoek mooie avonturen, volg je dromen en geniet! Vang zonnestralen tussen wolken!
    Stop saying YES to shit you HATE! Focus on yourself! Out-dream yourself!
    Take it day by day en… het mooiste wat je kan worden is jezelf. Dat wens ik ieder van jullie voor 2018!

    liefs, Kim


    DIT WAS 2017


    Als ik mijn jaar 2017 in drie woorden zou moeten omschrijven, komt het neer op: verdriet, healing en mezelf. Ik vind dat ik in 2017 een enorme shift gemaakt heb naar focus op mezelf en minder ja zeggen op shit waar ik eigenlijk nee op wil zeggen. Ik heb mezelf voorzichtig eerst durven plaatsen. Ook na de dood van papa, toen ik een aanzienlijke break moest nemen, want ik had me te lang sterk gehouden. Ik kan echt oprecht zeggen dat ik even bang had van een depressie, maar het was verdriet. Verdriet dat me heel erg diep geraakt heeft, mijn hart gebroken voor altijd. Ik ben blij dat ik mezelf de tijd gegund heb om dit te verwerken. Al zit het verdriet nog steeds enorm diep – maar dat zal altijd zo zijn.


    Ik ben dankbaar dat we papa konden omringen met heel veel liefde in zijn laatste momenten. Ik was daar wel wat bang van, vooraf, het dood-gaan. Maar nu achteraf gezien, ben ik enorm dankbaar dat ik erbij was, dat hij wist dat we er allemaal waren. Ik ben dankbaar voor die break, die rust die ik rond mezelf gecreëerd heb. Ik ben dankbaar voor een nieuwe start met mijn nieuwe job. En ik ben dankbaar voor dat handvol mensen heel dicht rondom me, waarmee verdriet én geluk gedeeld kan worden.



    Ik ontdekte een nieuwe passie, bloemen, en die passie ga ik in 2018 verder uitwerken. Iets wat eigenlijk al op mijn planning stond in 2017,  maar waar ik simpelweg geen tijd voor vond. Ik ontdekte een nieuw plekje in Frankrijk, een b&b bij fantastisch lieve mensen, een home-away-from-home waar ik mezelf goed voel, waar ik de rust vond die ik nodig had. Maar we bleven dit jaar ook vaak dichtbij huis in heel mooie huisjes omringd door de natuur. Zo gingen we nog eens naar het strandhuisje in Nederland, maar ontdekten we ook de huisjes omringd door water in Reeuwijk waar we enkele keren de rust gingen opzoeken.



    Het was een raar jaar. Eentje met veel stress, spanning tijdens de ziekte van papa, met heel veel verdriet na zijn dood, met lichtpuntjes zoals een nieuwe job, mooie vakanties en lieve mensen om me heen. En gewoon YES YES YES dat ik zo dicht bij mezelf probeer te blijven. Op naar 2018!






    Oh als ik 1 merk dit jaar beter leren kennen heb en waarvoor ik head over heels gevallen ben, is het wel Mulberry! Wat een prachtig merk met héél veel mooie items, mooi leder, mooie afwerking en ik koos er mijn verjaardagscadeau! De Bayswater Backpack, een rugzakje dus. Nog geen moment spijt gehad ! SUPERHANDIG om je handen vrij te hebben, héél handig bij boodschappen, bij winkelen en ik kan niet wachten om hem te gebruiken voor te reizen, want ook daarvoor lijkt hij ideaal: ruim én praktisch, maar niet te groot. Beste aankoop van het jaar 2017!




    En de allerlaatste 2017 favoriet, de lekkerste kaars van chou-chou-merk Jo Malone: Pomegranate Noire! SUPERLEKKER. Warm, uitnodigend en toch niet te zoet of té aanwezig. De Jo Malone kaarsen vullen de ruimte heel snel met hun geur waardoor ze ook zuinig zijn in gebruik. Ik ben grote fan!




    Ik had het jullie beloofd: mijn favoriete sheetmasks ever en dat zijn de Estée Lauder Advanced Night Repair Foil sheetmasks! Wat zijn dit fan-tas-tische maskers! De prijs is net wat minder, want ze zijn best prijzig – maar wel nog goedkoper dan de La Mer maskers. Maar wat mij betreft zijn ze hun prijs meer dan waard. Mijn huid straalt echt nadat ik dit masker gebruikt heb én je kan ze per stuk kopen, waardoor het allemaal net wat zachter is voor je portemonnee!