Browsing Category:

INNER GROWTH

    BLOGGEND NADENKEN OVER CONTENT DELEN

    31.7.2018

    Ik wil eens met jullie praten over content-sharing. Ik ben ondertussen al meer dan 12 jaar blogger en ok, ik geef het toe, de laatste tijd staat het bloggen op een laag pitje. Die blogger-mojo ben ik een beetje kwijt. Of toch niet? Want het blijft wel heel erg kriebelen om content te delen. Om mijn hersenspinsels te delen. Om met jullie te delen wat MIJ enthousiast maakt. Alleen, wil ik dit nog wel altijd blijven doen op mijn blog?

    Mijn blog begon ooit als een hobby. Iets om mijn creativiteit kwijt te geraken en mijn goesting voor het schrijven te bevredigen. Het werd een beetje een uit de hand gelopen hobby toen ik ging beautybloggen. Ik heb ONGELOFELIJKE ervaringen opgedaan tijdens die jaren als beautyblogger. Ik zag tig keer Parijs, Londen met meerdere persreizen, maar zelfs ook New York! Ik leerde heel veel mensen kennen waaronder ook enkele geweldige madammen die ik nu nog altijd mijn vriendinnen mag noemen.

    Maar de goesting van het beautybloggen en de overdaad van de beautyblog-wereld én de richting waarin het wereldje mij wilde duwen, voelde gewoon niet meer goed aan en dus ging ik van beautyblog it-girl naar een persoonlijke blog Oui. Nog geen minuut spijt gehad hierover.

    Mijn blog werd terug mijn hobby. Zonder verplichtingen. Ik kan gewoon schrijven wat ik wil, zonder een kast die uitpuilt van de beautyproducten die wanhopig gedeeld willen worden. Maar nu heb ik steeds meer het gevoel dat ik meer mijn content dagelijks wil delen op instagram.

    SHOCK. Ja, ik, diegene die altijd riep dat instagram nooit het authentieke gevoel van een blog kon verdringen. Wel, ik heb er eens goed over nagedacht en ok, instagram is ook het medium van de zogenaamde perfectie: babes met licht gevulde filler-lippen en elke dag een andere designeroutfit. Maar hallo? Het kan ook gewoon een medium zijn waar kostbare content ook zijn plaats vindt. Ik volg zo enkele héél interessante mensen met héél interessante content dan één of andere Pinterest-quote onder je foto (hé, moet soms ook kunnen hoor!) en dan kan ik alleen maar juichen. En zo ga ik het dus ook eens proberen. Echte content onder mijn foto’s. Echt vertellen wat mij bezig houdt. En geen paniek, ik stop niet écht met bloggen, want ik ben er zeker van dat ik af en toe hier ook wel verder wil lössgehen over inhoud. Want inhoud is én blijft voor mij echt wel belangrijk. Maar wil je mij écht mee volgen door mijn leven? Dan kan ik ten zeerste mijn instagram of Facebook-pagina aanraden om te volgen!

     

    Ohja en wat ik nog wil weten van jullie: lezen jullie nog veel blogs? Gaan jullie nog echt zitten voor content te lezen op een blog? Wat zoeken jullie juist in een blog? En hoe gaan jullie om met instagram? Is het voor jullie een medium waar je snel doorscrollt en gewoon plaatjes kijkt? 

    INSPIRATIONAL TALK VAN DIRK DE WACHTER
    “Succes, de kracht van falen en blijven verder gaan.”

    14.2.2018

    Ik ging naar een lezing van Dirk De Wachter. (note to self: méér doen!) Ik kwam niet alleen heel geïnspireerd buiten, maar ook boordevol hersenspinsels van hem die wat mochten sudderen. Ik wil er iets over schrijven, dat was al snel zeker. Het ging over succes in het leven en over toelaten om te mislukken. Dirk De Wachter is voor mij iemand waar ik uren naar kan luisteren (dat kan nu ook via VRT NU en een zes-uur-durend interview trouwens). Die mens ademt pure rust en intellect uit zonder zich hautain op te stellen. Heel gek misschien, maar een consult of een reeks consulten bij Dirk De Wachter is iets van op mijn bucketlist. Ohja, voor wie nog niet mee is, Dirk De Wachter is een gerenomeerd psychiater. Verdrietdokter zoals hij het zelf noemt. En hij heeft klinkende quotes als:

    Laten we alsjeblieft een beetje ongelukkig zijn.

    AMEN. Adios instagram-perfectie en het constante absoluut perfecte en gelukkige leven. Een leven heeft ook gewoon obstakels en mislukkingen maken deel uit van het leven én van succes in het leven.

    Succes – volgens Dirk De Wachter – is: van betekenis zijn in het leven van anderen. Schoon hé. Alvast een pak mooier dan individualistisch en usurpistisch succes of geluk, ten koste van anderen. We leven in een maatschappij waarin mensen heel erg op zichzelf gesteld zijn, de ikkigheid staat voorop. Individualistisch. We Whats’appen elkaar. “Hoe ist?” – “Goed” – altijd maar goed, alles is altijd maar goed. ECHT? Nee, niet bij mij alvast. En ’t is het probleem van onze tijd. We staren allemaal naar een schermpje, appen, facebooken, tweeten. Maar elkaar eens in de ogen kijken, zonder smartphone in de buurt en eens écht met elkaar praten. “Gaat het nu écht goed? “ Nee, dat doen we te weinig. Veel te weinig wat Dirk De Wachter betreft. Ook een reden waarom de psychologen en psychiaters dezer dagen zo overvraagd zijn.

    We zijn allemaal zo resultaatgericht, hebben die geluksdrang, praten niet meer met elkaar, kijken elkaar niet meer in de ogen en ook: we pakken elkaar niet meer vast. We leven in een globaliserende oppervlaktestructuur waar anonimiteit en individualisering zegeviert. We tweeten met zijn allen oneliners, maar maken geen tijd meer voor complexiteit en creativiteit. En vooral: we raken allemaal een beetje overprikkeld. Dat weet ik zelf ook uit ervaring. Als hoogsensitief persoon breng ik het allerliefst uren en dagen alleen thuis door, in stilte, zodat ik tot rust kan komen. Volgens Dirk De Wachter moeten we dat allemaal eens wat meer doen: er gewoon ZIJN. Zonder een constante stroom van prikkels.

    En we moeten meer content zijn. Gewoon content zijn. Niet die constante drang en zoektocht naar het ultieme geluk en succes. Lagom. Maar daarmee bedoelt hij niet dat we gewoon lui op ons gat moeten gaan zitten en dat ambities uit den boze zijn. Verre van. We moeten leren om een beetje ongelukkig te zijn en om te kunnen gaan met mislukkingen. Want dat MAG bijna niet in onze maatschappij: mislukken. Noch ongelukkig zijn. Ongelukkig zijn is falen. Fout. Ongelukkig zijn en mislukkingen horen bij het leven. En we moeten gewoon eens wat meer content zijn met het kleine goede. Zo besluit ook Dirk De Wachter met een tekst van Levinas – het kleine goede, la petite bonté.

    Ik kon nog uren luisteren naar Dirk De Wachter. Ik stap in de auto en begin te zoeken of er een mogelijkheid is om zijn lessen te volgen die hij geeft aan de KU Leuven. Ik heb al een volgende lezing op het oog in maart. Hopelijk kan ik erbij zijn, want ik wil méér horen.

    MIJN GOALS-WOORD VAN HET JAAR 2018!

    7.2.2018

    Het is ondertussen februari en ik heb nog altijd geen goals voor 2018 bij elkaar geschreven. Begin januari kwam er niet zoveel in me op. Welke goals moet ik stellen voor 2018? Ondertussen is het februari en ben ik er nog niet uit. Misschien omdat 2017 best wel een ingrijpend jaar was met de dood van papa en met het durven ontslag nemen bij VRT en een nieuwe uitdaging aan te gaan. Ik zou eerder wat meer willen verder werken aan sterker worden op elk vlak. En daarom blijft misschien die lijst aan goals uit. Omdat ik me wil focussen.

    Ik zag eerder al iemand die een woord plakte op het nieuwe jaar. Geen eindeloze lijst van goals, maar een woord dat het jaar moet definiëren. Door 1 woord te kiezen, is dat je main-focus voor het jaar. Het is een woord dat overkoepelend werkt bij eventuele goals die je vooropstelt.

    STABILITEIT, MIJN WOORD VAN 2018!

    Zo zie ik stabiliteit vooral terugkomen in mijn gevoelens. Eerlijk, in 2017 waren mijn gevoelens all over the place. Van angstig, onzekerheid, heel erg veel onnoemelijk verdriet, dankbaarheid en veel liefde. En die gevoelens, dat verdriet ook, gaat erin 2018 natuurlijk ook nog zijn, maar ik hoop dat ik er steeds beter mee kan omgaan en stabiliteit erin kan vinden.

    STABILITEIT

    Maar ik wil die stabiliteit ook doortrekken naar zoveel meer dan alleen mijn gevoelens. Ik kom er ongetwijfeld later nog wel op terug, maar ik ben blij met mijn woord van het jaar – ik voel me er echt goed bij. Zonder heel wat goals voorop te stellen. Misschien komen die nog, maar voorlopig even de focus om terug stabiliteit te vinden. Terug eilanden onder water te vinden waarom ik verder omhoog kan bouwen.

    Ja, stabiliteit is echt het woord dat ik nodig heb in 2018 en waar ik volop op wil focussen.

    Als jij een woord voor 2018 zou moeten kiezen, wat zou dit dan zijn?

    THANKSGIVING

    23.11.2017

    Vandaag, 23 november, is het in Amerika, Thanksgiving. Een warm, familiefeest waarbij de kalkoen op tafel komt en het eigenlijk de bedoeling is om, naast uw buikje vol te eten, ook even stil te staan bij waar je dankbaar voor bent. Iets wat we, met z’n allen, in onze continue draaiende, prestatiegerichte maatschappij misschien soms te weinig doen.

    🍀 Het was voor mij, op zijn minst, een heel bewogen jaar. De ziekte van papa, het stopzetten van de behandeling, zijn dood. Niet eenvoudig om te verwerken. Toch heb ik ook enkele dingen om dankbaar voor te zijn tijdens deze moeilijke gebeurtenissen. Ik ben dankbaar omdat na het stopzetten van de behandeling papa nog drie mooie weken gehad heeft, waarbij hij het ziekenhuis achter zich kon laten, nog met zijn geliefde motor kon rijden, een beetje kon gaan fietsen met mama en even weer een vrij normaal leven had. Ik ben dankbaar dat hem dat gegund geweest is. En ik ben énorm dankbaar dat ik erbij was toen papa stierf. We hebben hem kunnen omringen met heel veel liefde bij zijn laatste momenten en dat heeft hij ongetwijfeld gevoeld. Daar ben ik zeker van.

    🍀 Ik ben dankbaar voor mijn nieuwe job, vlakbij huis, die voor een tweede keer dit jaar op mijn pad komt. Als dingen twee keer op je pad komen, mag je ze niet laten gaan. Ik heb nog geen spijt gehad, zeker niet als ik de record-files deze week zag. Ik ben dankbaar omdat ik dit kan combineren met het freelancen, waarbij ik met mooie merken en bedrijven kan samenwerken en zo mijn passie kan uitbreiden.

    🍀 Ik probeer ook dankbaar te zijn, elke dag, voor kleine dingen in het leven. De dingen die we vaak als vanzelfsprekend ervaren: een lekker warm bed als het buiten waait en regent, een warm en gezellig huis om in thuis te komen na een drukke dag, lekker eten op tafel, een lang warm bad. En binnenkort zal ik ook erg dankbaar zijn als ik onze open haard aansteek, het geeft ons huis extra warmte en dat is ook dankzij papa.

    Dankbaarheid gaat ook over tevreden zijn met wat je hebt, want we streven altijd om méér en méér te hebben. Méér succes, méér geld, méér spullen. We streven naar perfectie. Dankbaarheid focust zich net op wat je NU hebt. En in plaats van dat constant streven naar perfectie en de grote portie fake it ‘till you make it,  moeten we misschien met z’n allen wat meer streven naar contentement. Tevredenheid dus. En geluk in je leven, hangt ook een beetje vast aan hoe je in het leven staat, als je nooit tevreden of dankbaar bent met wat je hebt, loop je eigenlijk je hele leven lang het geluk achterna. Zonde, toch? Dus sta vandaag – en misschien ook wel eens elke dag – stil bij waar je dankbaar voor bent en vergeet vooral de kleine dingen in het leven niet. ❤️

    NAAR DE PSYCHOLOOG: DEEL II

    1.9.2017

    Gisteren zette ik een foto op instagram. Een van de mooiste zonsondergangen die we gezien hebben in Zuid Frankrijk vorige week. Het was gisteren een druilerige dag, ik moest naar de psycholoog en ik wou dat ik gewoon heel lekker terug aan het zwembad in Zuid Frankrijk lag, starend naar die mooie zonsondergang. Ik kreeg daar wat reacties op, op de foto en privé. Mensen die me sterkte wensen (lief hoor!) of chapeau omdat ik durf zeggen dat ik naar de psycholoog “moet”. Het zette me aan het denken, tijd voor een nieuw artikeltje over “naar de psycholoog gaan”.

    IK GA NAAR EEN PSYCHOLOOG EN DAAR IS NIKS MIS MEE.

    Misschien heb ik het verkeerd verwoord in mijn instagram-caption. Ik “moest” naar de psycholoog, maar dat was omdat ik dat zelf gekozen had. Ik ga al een tijdje naar de psycholoog, al van voor papa ziek was. (FYI: januari 2016 schreef ik een artikel over mijn tocht naar de psycholoog, dat kan je hier lezen) Ik vind echt oprecht dat het deugd doet om je gedachten te wisselen met iemand die er niks mee te maken heeft. Geen vrienden, geen collega’s, gewoon iemand losstaand.

    Ik ging éérst in het begin vooral omdat ik voelde dat ik wat vast zat. Ik hield teveel vast aan dingen, moest leren loslaten. Ik werkte met haar daaraan, maar toch gaan mijn sessies vooral over praten, om die eindeloze stroom van gedachten los te laten op haar. Heel vaak gaat het over perfectionisme, over frustraties, over een hoofd vol hebben en niet weten hoe ik het kan laten stoppen. Rust vinden en loslaten en anders naar dingen leren kijken.

    EN TOEN WERD PAPA ZIEK…

    Mid-juni 2015 kregen we dan te horen dat papa ziek was. Kanker. Sindsdien sprak ik ook met mijn psychologe daarover. Over hoe ik sinds dag 1 dat we het wisten, ik een ENORME angst creëerde voor mezelf over de begrafenis. Liedjes op de radio horen en linken aan begrafenis, teksten lezen en in mijn hoofd vastzetten voor de begrafenis. Terwijl er helemaal in de verste verte geen sprake was van een begrafenis toen. Totaal niet relevant en toch had ik sinds dag 1 die angst. (die angst is ook helemaal verdwenen toen we besloten dat we geen begrafenis deden, maar kozen voor een intiem afscheid)

    Ook weer perfectionisme dat hier zijn ding doet hoor… maar bon. Ik sprak dus ook veel over de moeilijke dagen die een gezin doormaakt in zo’n ziekteperiode. Dat deed deugd, want zo’n ziekte sloopt je – als familielid – ook echt mentaal – al had ik dat toen niet echt door en voel ik dat nu des te harder. Soms waren er ook goede periodes en dan ging ik niet naar de psycholoog. En dat kan ook gewoon. Je hoeft je niet aan een bepaald schema of aantal afspraken te houden. Soms heb ik het ook gewoon niet nodig. Soms weer wel en dan boek ik een afspraak.

    EN TOEN WERD DE BEHANDELING STOPGEZET.
    OP NAAR EEN ONCO-PSYCHOLOOG…

    Toen we mid-juni 2017 hoorde dat de behandeling stopgezet zou worden, gaat er zoveel door je heen. Maar vooral: hoelang nog? Wat nu? Is het nu dan hét moment om alles te zeggen wat je wil zeggen? Echt gewoon: WAT NU?! En ik zat vast. Echt compleet vast met honderdduizend vragen. Dus ik belde naar de kankerfoon. Aanrader van mijn eigen psychologe. En zo kwam ik in contact met een onco-psychologe, iemand die dag-in-dag-uit bezig is met patiënten en familieleden van kankerpatiënten. En rouwverwerking. Ik had eind juni mijn eerste gesprek. Dat voelde echt heel goed aan. Je voelt die specialisatie, die herkenbaarheid, die kunde. Ik ga het weer typen, maar het is ook écht zo: dat doet deugd als je voelt dat je begeleid wordt door iemand waar je u goed bij voelt!

    7 juli stond onze volgende afspraak gepland. Die zegde ik af. Het ging best goed op dat moment. 22 juli overleed mijn papa. Kan je het u inbeelden? 7 juli stuur ik nog: afspraak is niet nodig, het leven gaat zijn gangetje. 22 juli is hij overleden. Moe-gestreden. Ik mailde mijn beide psychologen het nieuws. Maakte nog 1 afspraak met de onco-psychologe om te praten over het verlies en het rouwen. En nu gisteren ging ik dus terug naar mijn oude vertrouwde psychologe, omdat ze mij kent van voor de ziekte en ze weet waar ik zoal tegenaan loop. Ik wil ook vooral zeggen, zo’n onco-psychologe is echt een meerwaarde als je geconfronteerd wordt met kanker of rouwverwerking. Via de kankerfoon kan je in contact komen en je krijgt als familielid (en patiënt) ook via de kankerfoon 6 gratis telefonische consulten!

    EN NU?

    Nu word ik dus terug begeleid door mijn psychologe, iemand die mij de voorbije jaren ook gekend heeft, iemand waarbij ik me op mijn gemak voel. Het gesprek was nodig, méér dan ik dacht. Nieuwe inzichten krijgen van iemand die losstaat van de situatie is zo dankbaar.

    Zo praatten we bijvoorbeeld gisteren ook over rouwverwerking. Rouwen is iets heel persoonlijks en iedereen doet het op zijn/haar manier. Ik ben iemand die duidelijk terug op zoek moet gaan naar een nieuw evenwicht en daar tijd en vooral rust en stilte voor nodig heeft. Iemand anders rouwt dan weer door keihard te gaan knallen en bijvoorbeeld in het werk te vliegen.

    Sowieso blijf ik nu weer wat teruggaan op mijn tempo tot ik het gevoel heb dat mijn leven weer in evenwicht is. En zoals ik ook in mijn eerste artikel over “naar een psycholoog gaan” al zei: “Die stap zetten om naar een psycholoog te gaan, is een van mijn beste beslissingen ooit. Ik kan het ook echt iedereen aanraden, of het nu even slecht met je gaat of je wel gewoon goed door het leven knalt. Ik heb er zoveel al bijgeleerd en het feit dat je dan even je gedachten kan ordenen, vertellen wat je bezig houdt, kan zo’n deugd doen. Ja, ik jank er vaak wat op los daar, maar daar buitenkomen geeft altijd een serieus gevoel van LOSLATEN. Lichtere schouders. Dan doe ik haar voordeur open, veeg ik soms nog snel die laatste traan weg en stap ik echt een heel pak lichter richting auto.”

    En dat gevoel had ik nu ook weer. We hebben samen gepraat over papa, ik heb veel geweend, gepraat over het “wat nu” en er is voor mij ook meer duidelijkheid gekomen. Dat is belangrijk. Duidelijkheid zorgt voor rust in mijn hoofd. En rust in het hoofd kan ik echt iedereen toewensen.

    Ik hoop dat wie ook twijelt om naar een psycholoog te gaan misschien een duwtje in de rug krijgt. Ook als je met een zware slepende ziekte in de familie zit, vind ik het echt waar heel erg aan te raden om je gevoelens en angsten eens luidop te bespreken. Het is echt mentaal heel zwaar en het kan echt zo’n deugd doen, je nieuwe inzichten geven, je in het NU leren leven. Word je op dit moment ook geconfronteerd met kanker, dan kan ik ook heel erg de kankerfoon aanraden.

    PS: ik zet even de disclaimer van mijn eerste psycholoog-artikel erbij, omdat ik dit echt puur uit mijn hart en uit mijn gevoelens typ, dus misschien is het artikel heel onsamenhangend.

    Ik weet niet of dit artikel echt heel samenhangend is. Ik wilde vooral vertellen over dat ik naar een psycholoog ga en hoe ze mij ook geholpen hebben tijdens de afgelopen twee jaar. Maar ik wilde allereerst met dit artikel misschien mensen inspireren die al eens twijfelde aan een psycholoog en omdat er zowat reacties op mijn instagram kwam, alsof naar een psycholoog gaan “erg” is. Nee totaal niet, zelfs als je goed in het leven staat, kan het je vooruit helpen en een betere jij helpen vormen. Niet twijfelen, doen. 

    PS: nog enkele dingen – een psycholoog is niet goedkoop neen, maar bij sommige mutualiteiten krijg je wel wat geld terug mits bepaalde voorwaarde (bv onder 25 jaar etc) – informeer daar zeker naar. En vanaf 2018 zou een eerstelijnspsycholoog (gedeeltelijk?) terugbetaald worden, jammer dat minister De Block dit nog steeds niet als een ZEER GROTE PRIORITEIT ziet. Maar, jij moet dit wél doen… Zie het ook als een investering in jezelf. 

    IK BEN HOOGSENSITIEF

    22.7.2017

    Ik stond vroeger eigenlijk niet echt stil bij mijn persoonlijkheid of karakter. Jeugdig nonchalance zeker? Daardoor liet ik me soms wel eens meeslepen in scenario’s die niet echt bij mij passen. Het was pas toen ik naar een psycholoog begon te gaan, dat ik het wel interessant vond om mezelf wat te verdiepen in zelf-ontwikkeling. Je krijgt zoveel inzichten over jezelf door te praten met een psycholoog, iemand neutraal die je eigenlijk niet écht kent (en toch heel erg goed kent). ’t Was enkele zomers geleden dat ik voor het eerst een boek vastpakte over introvert zijn. De puzzelstukjes vielen echt in elkaar en het was voor mij zo’n herkenning allemaal. Stiekem wel fijn, want soms dacht ik wel eens: waarom zit ik nu liever gewoon thuis? Waarom ben ik graag alleen? Waarom hou ik zo van de stilte terwijl anderen graag wég zijn, gaan feesten, dingen in groep doen, … Waarom? Wel, ik ben introvert. Het boek was echt een eye-opener! Van introvert leg je ook al snel de link naar hoogsensitief. Moet niet, maar vaak is het wel iets dat hand in hand gaat. Dus ging ik me ook verdiepen in enkele boeken over hoogsensitief zijn. En ja hoor, de puzzel was helemaal compleet: ik ben hoogsensitief. Ik wil mezelf hier zeker niet mee in een hokje steken, maar herkenbaarheid is ook wel heel fijn.

    HOE HOOGSENSITIEF ZIJN ZICH BIJ MIJ UIT

    Hoogsensitief zijn, wil niet zeggen dat ik heel de tijd ween. Al ben ik wel een emotionele hoor. Ik kan heel snel ontroerd zijn door muziek, door iets héél moois dat ik zie, door lieve dingen die mensen doen of zeggen en ja, zo van die filmpjes op Facebook met hondjes of paardjes of andere diertjes = traantjes wegslikken… Daarnaast kan ik ook heel snel wenen uit onrechtvaardigheid (een klein stokpaardje van me).

    Eigenlijk komt het erop neer dat je geboren wordt met een fijngevoeliger zenuwstelsel waardoor je méér én diepere indrukken waarneemt. Ik heb zelf oog voor heel veel details en een ongelofelijk gevoel voor intuïtie!

    STRUCTUUR: Ik hou van structuur. Ik hou van lijstjes afwerken. Ik heb dat nodig om scherp te blijven. Ik ben best wel een klein organisatietalent, al zeg ik het zelf. 😉

    INTUÏTIE & GEVOELENS AANVOELEN: Ik kan een situatie heel goed aanvoelen, als er iets is, als er bepaalde gevoelens of stemmingen hangen of er hangt spanning – ik voel het! En ik kan het ook moeilijk loslaten. Daar probeer ik de laatste tijd echt aan te werken: focussen op éigen gevoelens en éigen stemming en mijn mood niet laten overnemen door de gevoelens van anderen. Wanneer ik spanning voel, dan wil ik ook weten waarom die er hangt en dan blijft mijn hoofd er ook over malen. Zou het dit zijn, zou het dat zijn, … ook soms: zou het aan mij liggen?

     

    ebe3021d5fef6d4a5dd873713ea2af88

    HOUDEN VAN DE STILTE: ik hou héél erg van de stilte. Ik kan vrij veel uitstaan qua lawaai (ik werk op een nieuwsredactie mét een landschapsbureau!) maar eens ik overprikkeld ben, dan heb ik echt nood aan stilte. Na een lange werkdag rijd ik vaak zonder radio of muziek in de auto naar huis. Dat is al een beetje opladen. Fel licht kan me ook lastig maken. Ik zal ook amper gaan solden-shoppen ofzo: ik word gek van die drukte. Dat is echt too much voor mij. In ons vorig appartement had ik een buurman die dacht dat hij piano kon spelen (inclusief ’s nachts) – Tim hoorde dit totaal niet, voor mij was het een stoor-element, ik werd er gek van. Lang leve de stilte!

    EEN GOED GEHEUGEN HEBBEN: Oh deze is erg, maar ik heb ZO’N GOED GEHEUGEN. En dat is vaak enorm frustrerend voor de mensen rondom mij denk ik, vooral voor Tim. Hij heeft overduidelijk geen goed geheugen en ik kan soms ZO zeggen wanneer hij iets gezegd of gedaan heeft, zelfs waar we waren als we bijvoorbeeld met de auto reden. LOL. Langs de andere kant vind ik het ook frustrerend dat hij zo weinig onthoudt!

    GROOT VERANTWOORDELIJKHEIDS- & RECHTVAARDIGHEIDSGEVOEL: Oh amai. Stokpaardje van me. Ik vind: je moet je verantwoordelijkheden opnemen. En ik heb een HEKEL aan onrechtvaardigheid! Daar kan ik zo boos van worden en dat kan ik ook vaak moeilijk loslaten. Voor rechtvaardigheid zou ik echt blijven strijden.

    OVERTHINKER: Ik denk veel. Constant. Over alles. Over dingen die gaan gebeuren. “Wat als…” Wat als ik het zo gedaan had, wat als ik dit niet gedaan had, wat als ik die dat zegt, wat als ik dat zeg, … Heel erg vermoeiend, ik wéét het. Het is ook iets waar ik aan werk. Je kan de toekomst niet voorspellen. Ik maak me vaak zorgen over dingen waar ik géén controle over heb. Helaas moet je dat leren ondergaan. (ja controlefreak & perfectionist ook) Maar ik blijf altijd denken.

    MIJN EIGEN WEG & TEMPO: Ik denk dat hoogsensitief zijn misschien ook de reden is waarom ik geen kinderen wil. Door meerdere vinkjes die ik kan zetten hoor: ik denk maar aan lawaai. Maar ook vooral aan: mijn eigen ding doen. Ik heb zo erg een eigen tempo. Mijn manier van leven, mijn tempo van leven. Ik moet echt heel vaak even terug opladen en dat kan ik het beste thuis. Ik heb echt tijd voor mezelf nodig. Een kind bepaalt jouw tempo. Ik kan dat niet aan. Echt. Ik hou wel heel erg van dieren, dat zijn mijn kindjes. Ze zeggen trouwens ook dat hoogsensitieve mensen een goede band hebben met dieren en planten. Misschien hou ik daarom ook zo van bloemen!

    HOE GA IK ERMEE OM?

    Simpel, ik heb mezelf de laatste jaren zo erg goed leren kennen. Ik weet gewoon wanneer ik overprikkeld geraak, wanneer ik emoties overneem en vooral: wanneer het tijd is om naar huis te gaan en te gaan opladen. Ik boek mijn agenda niet meer zo vol. Ik heb vaak mijn noisecancelling hoofdtelefoon bij. Ik rijd soms in stilte met de auto. Ik laat me niet meer verleiden tot feestjes waar ik stiekem geen zin in heb.

    Natuurlijk kan ik niet zomaar in het midden van een werkdag naar huis, maar wanneer het een luidruchtige dag is op de redactie, durf ik wel eens even mijn noisecancelling hoofdtelefoon inpluggen. Hoofdtelefoons zijn bij ons heel frequent aanwezig, dus is het niet raar om even het lawaai buiten te sluiten met mijn speciale hoofdtelefoon.

    ffde2a3c23b4694db00a6780ef8ff7e0

    Ik heb ook echt voor mezelf aanvaard: dit ben ik. Ik heb rust nodig, ik ben geen extraverte, spring-in-het-veld. Ik ga niet graag weg. Ik feest niet graag. Ik hou niet van drukte, van grote groepen, … Ik heb dat aanvaard en dat ben ik en ik leef gewoon het leven dat IK nodig heb. Mijn tempo. Als HSP’er moet je gewoon erg goed je eigen grenzen bewaken. En neen leren zeggen.

    Natuurlijk zijn er ook wat vinkjes van hoogsensitief die ik niet kan aanvinken. Ik ben bijvoorbeeld niet iemand die in een eigen wereldje leeft of een heel veel fantasie heeft of heel dromerig is. (niks mis mee uiteraard!). Maar je hoort de term hoogsensitief of hooggevoelig steeds meer en wat vooral ook heel belangrijk is, is dat je niet in een hokje gestoken wordt én vooral: hoogsensitief zijn IS NIET NEGATIEF ! Je kan uit zoveel eigenschappen iets positiefs halen. Ik vind het ook vooral fijn om er gewoon voor uit te komen en hopelijk een beetje herkenbaarheid te creëeren voor enkele andere hoogsensitieven onder jullie!

    Misschien herken jij je er ook wel in? Of heb jij nog goede tips over hoe jij ermee omgaat?
    Hoe heb jij ontdekt dat je hooggevoelig bent!

    Vertel het gerust in de comments, ik denk dat we elkaar daar zeker mee kunnen helpen!

    VRIENDSCHAP
    IN ANDERE FASES
    VAN JE LEVEN…

    8.5.2017

    Ik ben nooit het meisje geweest met de grote vriendengroep. Ik voel me sowieso al niet goed in groepen. Ik had altijd mijn beste vriendinnetjes en daarrond nog enkele échte vriendinnen waarop ik kon rekenen. Lagere school, middelbaar, hogeschool – tot zelfs nu. Ik heb heel veel kennissen, maar slechts een handvol échte vrienden, wat vaak kenmerkend is voor introvert zijn. En het is niet altijd makkelijk om die vriendschappen te onderhouden.

    TRANEN AAN DE SCHOOLPOORT

    Ik zie ons nog staan, zesde leerjaar, laatste dag van het schooljaar. Klaar voor twee maanden zomervakantie alvorens te beginnen aan de middelbare school. Mijn beste vriendinnetje ging verhuizen richting Brussel. Een afscheid met heel veel tranen. “We gaan elkaar blijven zien hé”, maar de zomer passeerde en we zagen elkaar nooit meer terug…

    Vriendschappen groeien vaak uit elkaar. Je komt in een andere fase van je leven.

    foto: unsplash.com - michael-discenza

    foto: unsplash.com – michael-discenza

    Andere prioriteiten

    Ook nu ben ik weer op zo’n punt gekomen – heb ik het gevoel –  waarin je vriendschappen soms wat moet onderhouden, dat het allemaal niet meer zo vanzelfsprekend gaat.

    Waar ik steeds meer focus op écht mezelf zijn, niet meer geforceerd naar feestje gaan, lekker thuis cocoonen met mijn liefste na lange werkdagen, zijn sommige vriendinnen nu nog single & ready to mingle. Of ze worden mama, focussen op hun gezinsleven, komen het huis niet meer uit zonder hun kroost.

    En voor je het weet… Agenda’s geraken voller, andere prioriteiten, een ander leven… en als je dan geen moeite doet om tijd in elkaar te investeren, dan verwatert het snel. Herkenbaar?

    foto: unsplash.com matthew henry

    foto: unsplash.com matthew henry

    VRIENDSCHAP HEEFT INVESTERINGEN NODIG

    Net als elke relatie, heeft ook vriendschap investeringen nodig. Vooral van tijd en wederzijds respect voor de plaats die je nu hebt in je leven. Alleenstaand feestbeest, gelukkig getrouwd met of zonder kinderen – jullie hebben sowieso beiden plezier, verdriet, frustraties én successen in jullie leven. In welke fase dan ook. Luister naar elkaar, neem elkaar een beetje mee in je leven en deel herinneringen.

    Blijf ook niet vasthouden aan de herinneringen van vroeger, maar maak ook zeker nieuwe herinneringen. Tijd investeren dus, met respect voor elkaars limieten. Als mama van twee is het moeilijker om je vrij te maken voor een weekje Ibiza dan als je alleenstaand bent.

    ook voor jou herkenbaar?

    Ik denk dat het voor velen wel herkenbaar is… vriendschappen die verwateren. En soms voel je het ook aankomen, maar dan is het – als je dat wil natuurlijk – ook écht de moment om in te grijpen en tijd te maken voor elkaar. Heb jij ook al vriendschappen zien verwateren? Of hoe doe jij je best om vriendschappen te onderhouden op momenten dat je voelt dat het niet vanzelfsprekend is. Als jullie in andere fases van jullie leven zitten…

    foto 1: unsplash.com – ian schneider