Browsing Category:

ON MY MIND

    PLUKGELUK

    PLUKGELUK IS GELANCEERD, MIJN PASSIEPROJECT!

    6.5.2018

    Jullie weten allemaal dat ik zot ben van bloemen! Ik fleur mijn huis al jaren op met verse bloemen. Het hoeft niet altijd een groot boeket te zijn, ik neem even graag een pakketje hyacinten, tulpen, … mee uit de supermarkt of ik ga leuke bloemen knippen in de natuur. Ik vind het heerlijk om mee bezig te zijn en nadien kan ik genieten van mooie bloemen in huis. Daar wilde ik toch wat meer mee gaan doen!

    PASSIEPROJECT!

    Toen mijn papa overleed in juli overviel me ook een gevoel van: méér je passie volgen, méér doen wat je écht leuk vindt en gelukkig maakt. Niet alleen omdat ik geconfronteerd werd met de eindigheid van het leven, want daar was ik helaas al meermaals mee geconfronteerd geweest, maar omdat het ook iets is dat papa deed. Hij had zijn passie en daar leefde hij voor. Door weer en wind  en zelfs dan wéét ik dat hij genoot. Een heel mooi voorbeeld om te volgen. En dus groeide het idee om met mijn passie voor bloemen méér te doen dan mijn eigen huis elke week volzetten. Ik zou mijn passie kunnen delen… en dus was ik er al snel uit wat ik ging doen.

    PLUKGELUK GRAAG!! MAAR MIJN HOOFD ZAT VOL…

    Ik wilde doodgraag een service lanceren waarbij ik boeketjes op bestelling zou maken. En zo werd Plukgeluk geboren. Een portie bloemen is bij mij ook werkelijk een portie plukgeluk, daarom stond de naam snel vast. Ik ging op zoek naar goede leveranciers van mijn bloemen, naar een plukweide waar ik ook bloemen kan halen in de zomer, naar mogelijke lever-opties, … Maar ik stootte heel erg vaak tegen mijn eigen limieten.

    Hoe graag ik dit project ook écht snel wilde lanceren en aan de slag gaan. Ik kon het niet.

    Ik kreeg het niet voor elkaar. Een website maken? Iets wat ik in die meer dan tien jaar bloggen al meermaals deed: het lukte niet, ik blokkeerde.

    Mijn hoofd zat vol. Met verdriet, maar ook met de constante druk dat het leven maar doordraait en dat er geen plaats meer is voor verdriet. Werken, boodschappen doen, een huishouden, terug werken, als freelancer werken, creatieve ideetjes spuien, vroeg gaan slapen en vroeg opstaan en vaak geen tijd hebben voor mezelf. Ik ga hier binnenkort een uitgebreidere blog over schrijven, maar mijn idee om met Plukgeluk aan de slag te gaan dateert echt al van augustus en ondertussen zijn we mei en NU pas heb ik het voor elkaar gekregen om alles in orde te krijgen. Mits ook toe te geven aan mijn beperkingen en zo ook een eenvoudige formule aan te bieden nu: geen uitgebreide webshop – maar werken met bestellingen per mail. In het begin moeilijk om te aanvaarden als perfectionist, maar jawel … dit is hoe ik het nu wil, want op deze manier kan ik nu éindelijk beginnen met boeketjes maken!

    POLAROIDS-PLUKGELUK

    PLUKGELUK IS GELANCEERD!

    En zo lanceerde ik afgelopen week éindelijk Plukgeluk ! Ik maak dus boeketjes op bestelling! Gewoon voor jezelf om je huis op te vrolijken, maar ook als mooi gebaar voor iemand anders.

    Ik heb gekozen voor een Less is More boeketje – daar betaal je 20 euro voor – wat zéér lief is voor de portemonnee ! En dan heb ik ook een superdeluxe boeket van 30 euro en daarmee krijg je een mooi vol boeket. Ik werk niet met goedkoop groen opvulsel om mijn boeketten er HUGE te laten uitzien: ik kies voor mooi groen, denk maar aan eucalyptus of prachtige grassen. Groen dat een meerwaarde geeft aan je boeket!

    Je kan bij mij ook boeketjes bestellen voor speciale gelegenheden. En ik doe ook events, stylings, shoots, bruidsboeketten, … Momenteel focus ik me vooral op mijn eigen regio: rondom Leuven, Aarschot, Tienen, Diest. Maar ik krijg al zoveel vragen om uit te breiden naar andere provincies dat ik komende week de mogelijkheden ga bekijken qua levering zonder dat het een rib uit jullie lijf kost!

    Ik ging gisteren mijn eerste boeketjes leveren en oh wat het is leuk om aan te bellen bij iemand en iemand blij te maken met een portie plukgeluk! Ik vind het heel speciaal en leuk om mijn passie met jullie te delen!

    Meer informatie over wat er allemaal mogelijk is of om gewoon een boeketje te bestellen, kan naar info @ plukgeluk.com ! Je kan Plukgeluk ook volgen via de website www.plukgeluk.com of via Facebook of Instagram! Ik deel daar ook leuke tips over bloemen, om je bloemen zo lang mogelijk vers te houden, stylingtips, bloemenpraatjes, … en ik lanceer op mijn social media natuurlijk ook acties! Dus zeker volgen!

    En iedereen die al berichtjes gestuurd heeft of me volgt op instagram of Facebook: bedankt, want jullie onthalen mijn project zo goed dat ik echt op wolkjes loop! 🌸❤️

    annie-spratt-277556

    IK KOCHT EEN AANDEEL IN EEN PLUKTUIN!

    30.4.2018

    Ik hou er erg van om bloemen te plukken in een pluktuin! Het heeft iets gezelligs, je bloemen zijn puur natuur, ze laten geen ecologische afdruk achter, ze zijn super vers én zo’n pluktuin is elke dag 24u op 24u open! Héérlijk! Maar mijn vaste stek in Aartselaar gaat helaas niet meer open in 2018. Ze zoeken een overnemer en tot die tijd is de tuin helaas vrij overwoekerd. Dus moest ik op zoek naar een andere pluktuin. Tegenwoordig zijn er steeds meer CSA pluktuinen, community supported agriculture: pluktuinen (zowel groenten en fruit) of pluktuinen met bloemen waar er gebruikt wordt gemaakt van plukaandelen.

    Het wordt steeds populairder en heel veel pluktuinen hebben hun aandelen al heel vroeg in het seizoen uitverkocht. Er zijn zelfs wachtlijsten. Ik vond een nieuwe pluktuin waar ik nog kon intekenen voor 1 jaar en zo mag ik dus elke week een aantal stelen gaan plukken. Een heel leuk én ecologisch concept, vind ik zelf!

    De prijzen zijn afhankelijk van de pluktuin. Ik betaal 140 euro voor een jaar, wat ik een schappelijke prijs vind. Ik vond ook een andere pluktuin waar het 180 euro per jaar is, maar ik was al eens gaan piepen en het aanbod viel tegen! Dus je moet wel goed rondkijken welke bloemen er gezaaid worden en wat je zelf mooi vindt! Ik kon vorige week al dertig tulpen gaan plukken, zelfs pioenentulpen, prachtig waren ze! Ik ben ook al heel benieuwd welke bloemen er de kop gaan opsteken in de komende maanden! Spannend!

     

    Word jij ook zo blij van bloemen? Ontdek dan mijn nieuw project: Plukgeluk!

    Schermafbeelding 2018-04-16 om 11.02.27

    WIJ STONDEN IN DE KRANT!

    20.4.2018

    Een tijdje geleden werd ik gecontacteerd door Lene Kemps, een gekende journaliste die eerder al aan het hoofd stond bij Feeling en Knack Weekend. Of ik eens wilde praten over het bewust kiezen voor geen kinderen, met het oog op een interview. Graag! Onze bewuste keuze voor geen kinderen is voor ons zeker geen taboe. Ieder zijn ding, toch? Ik schreef er eerder al blogs over: die kan je hier en hier nalezen.

    En dus gaf ik – efficiënt tijdbesparend tijdens het wachten voor een auto-onderhoud – een interview aan Lene Kemps over het kiezen voor een gezin zonder kinderen.

    Wie het artikel graag volledig leest, laat me gerust iets weten, ik stuur het je graag toe!

    timothy-meinberg-58188-unsplash

    VAN TIEN TOT EEN !

    26.2.2018

    Oh heel wat bloggers doen dezer dagen mee met de 40-dagen-bloggen-challenge. 40 dagen lang elke dag bloggen. Chapeau. Ik deed het jaren en jaren en jaren, maar ik zou het nu niet meer kunnen denk ik. Tijdsgebrek. Maar tussen die 40-dagen-bloggen-artikels zag ik bij Kelly een leuk artikel dat ik heel graag zelf ook wil publiceren. Dus, tel je mee af van tien naar één?

    10 DINGEN OVER MEZELF

    geen geduld / een-ik-ben-graag-thuis-persoon / maar op zaterdag moet ik buitenkomen / bloemenliefhebster / links-rechts-problematiek / rekenen is ook niet mijn beste eigenschap / ik zoek steeds meer de stilte op / vaak ongerust / introvert / hoogsensitief

    9 DINGEN DIE IK LEUK VIND

    verse bloemen / kaarsen / thuis zijn / contradictie: op reis gaan / de stilte / hygge in huis / verstand op nul-tv zoals Blind Getrouwd / prullen in mijn interieur / pizza

    8 DINGEN DIE IK NIET LEUK VIND

    te dunne pudding / pizza die niet warm genoeg is / chaos / ongerustheid / lawaai / veel mensen / deadlines die niet gerespecteerd worden / wachten in een wachtzaal

    7 PLEKKEN WAAR IK GRAAG BEN

    thuis – alléé gij / Londen – want dichtbij en toch tikkeltje NY-vervangend / New York – maar zo ver en zo duur / in mijn bad / in mijn zetel met mijn laptop op mijn schoot / Zuid-Frankrijk bij Maison Bertine / dichtbij onze nieuwe houtkachel

    6 MANIEREN OM MIJN HART TE WINNEN

    door mij stilte en tijd alleen te gunnen zodat ik mijn batterijen kan opladen
    door niet constant te vragen “of er iets is” als ik mijn bitch-resting-face op heb staan
    door samen door het leven te stappen: samen te genieten, maar samen verdriet te hebben
    door op een onverwacht moment gewoon te zeggen dat je me graag ziet
    door mee met mij naar mijn verstand-op-nul-tv-programma’s te kijken
    door mee te lachen om stomme dingen

    5 PLAATSEN WAAR IK NOG/TERUG HEEN WIL

    Ik wil terug: New York / Maison Bertine
    Ik wil er nog heen: heel Italië (alleen nog maar Rome gedaan) / Granada (Alhambra ook zeker!) / Sevilla / Ijsland

    4 DINGEN WAAR IK NIET ZONDER KAN

    iPhone (ai ai jaa zwaar verslaafd) / laptop / Tim / cola

    3 LIEVELINGSLIEDJES (IN WILLEKEURIGE VOLGORDE)

    Momenteel lievelingsliedje: Zoutelande van Bløf en Geike Arnaert
    Elvis Presley – Always on my mind
    Adele – Hometown Glory

    2 WENSEN

    mijn liefste mensen rondom mij en ikzelf gezond en gelukkig blijven met kleine en grote dingen !

    1 LAATSTE WOORD

    BAD-tijd!

    20122017

    2012-2017 TWITTER TAG

    19.1.2018

    Op Twitter gaat er een soortement van “tag” de ronde: neem een foto van jezelf uit 2012 en eentje uit 2017 en plaats ze naast elkaar! Ik zag al hele leuke exemplaren voorbijkomen en vond het meteen leuk om mee te doen! Ik koos een foto uit 2012 tijdens een vriendinnentripje naar Parijs en een foto uit 2017 tijdens een vakantie in Andalusië.

    Wat voor mij wel opvalt, is dat ik in 2012 duidelijk nog foundation en make-up droeg en dat ik er in 2017 véél natuurlijker uitzag. Mijn lang haar was ook in 2017 afgechopt! Ik ben er nu, anno 2018, nog altijd niet goed uit: lang haar, want is makkelijk om vast te dragen in topknot – of korter haar in bob? Op 29 januari staat er een much-needed kappersbeurt ingepland in mijn agenda en ik weet nog niet wat ik ga vragen: bob of de puntjes en wat model. Ik mis het make-up dragen trouwens ook echt niet. Al geef ik toe dat ik wel een red lipstick meesmokkel in mijn bagage nu op reis. Voor een kleine glamour-touch als we ’s avonds gaan dineren.

    Verder vind ik vooral dat ik er in 2012 zo zorgeloos uitzag !! En natuurlijk ben ik ook wat ouder geworden, maar gelukkig word ik nog steeds jonger geschat dan mijn leeftijd!

    KIJK JIJ SOMS EENS TERUG NAAR FOTO’S VAN EEN PAAR JAAR GELEDEN?
    EN GA JE DAN OOK VERGELIJKEN?

    brooke-lark-331981

    30 DAGEN ZONDER KLAGEN

    13.1.2018

    Na Tournée Minerale, nu Tournée Zonder Gal. Een voorstel van twee positieve dames die de wereld minder zuur willen maken tussen maandag 15 januari a.k.a. Blue Monday – de depressiefste dag van het jaar! – en Valentijn. “We willen mensen inspireren en aanzetten om positiever in het leven te staan.” En de beloning na dertig dagen niet klagen? “A negative mind will never give you a positive life.” Ok, waarheid. En dus ben ik er eens bij gaan stilstaan.

    Zou ik dit kunnen?

    Want ik ben niet persé negatief ingesteld, ben best wel veel goed gezind maar klagen? Ik geef het toe: ik doe het zéker wel. En geef jij het ook maar toe, wie klaagt er eens niet? Als je er op gaat letten, mensen klagen inderdaad heel erg veel. Over de file, over hun kinderen, over hun schoonouders, over het weer (clichéetje!), over teveel werk, over te weinig slaap, over te dure vakanties, over te hoge rekeningen, over collega’s, … Ga zo maar door.

    Ik klaag over…

    En dus ging ik eens een dagje opschrijven over wat ik allemaal klaag. Hier gaan we…

    • Een afspraak met de open-haard-man die bijna niet kon doorgaan omdat hij bijna te laat was.
    • Mijn volgende afspraak die écht te laat was…
    • De beenhouwer die onverwacht gesloten was. (mijn middageten!)
    • Mijn puree die zuur smaakte.

    Maar tot mijn zeer grote verbazing heb ik verder niet echt geklaagd die dag. Ik dacht echt dat ik méér zou klagen. HOE GOED IS DAT!! Ok, ik grommel soms wel eens op een slechte chauffeur op de baan bijvoorbeeld, maar is dat écht klagen? Telt dit ook mee?

    Bon, ik ga dus zeker niet beweren dat ik een positief vogeltje ben dat door het leven fladdert, verre van. Maar ik ben ook geen klager. Ik ben wel kritisch. Iets helemaal anders, toch? *wink

    DOE JE MEE?

    Een maand niet klagen, ik weet niet of ik dat echt zo halsstarrig ga volhouden, soms moet een emotie er gewoon UIT. Maar (!!) ik ga wél bewuster omgaan met mijn mindset! Het leven is niet eenvoudig, maar klagen maakt het er niet echt makkelijker op. Dus een positieve mindset om die laatste donkere wintermaand tegemoet te gaan, YES, ik doe mee! En jij?

    0e16d1427de6e7d565eef76e1f375586

    #OPRAH2020

    8.1.2018

     

    Vacay-mode OFF. En ik schotel jullie meteen impromptu een video voor die je moet gezien hebben: Oprah tijdens de Golden Globes bij het ontvangen van haar Cecil B. DeMille Award. Een speech die meisjes en vrouwen over de hele wereld moet empoweren.

    Lees de volledige speech:

    “Thank you, Reese. In 1964, I was a little girl siting on the linoleum floor of my mom’s house in Milwaukee watching Anne Bancroft present the Oscar for best actor . . . she opened the envelope and said five words that literally made history: the winner is Sidney Poitier. Up to the stage came the most elegant man I had ever seen. I remember his tie was white and, of course, his skin was black. I had never seen a black man being celebrated like that . . . I tried many, many times to explain what a moment like that means to a little girl, a kid watching from the cheap seats, as my mom came through the door bone-tired from cleaning other people’s houses . . . But all I can say is quote “amen, amen.”

    In 1982, Sidney received the Cecil B. DeMille ward right here . . . it’s not lost on me that at this moment, there are some little girls watching as I become the first black woman to be given the same award. It is an honor. It is an honor, and it is a privilege to share the evening with all of them and the the incredible men and women who’ve inspired me, who’ve challenged me, who sustained me and made my journey to this stage possible. Dennis Swanson who took a chance on me for AM Chicago. Quincy Jones, who saw me on that show and said to Steven Spielberg yes, she is Sofia in the Color Purple. Gayle who has been the definition of what a friend is. Stedman, who’s been my rock. Just a few to name.

    I’d like to thank the Hollywood Foreign Press Association, because we all know the press is under siege today, but we also know that it is the insatiable dedication to uncovering the absolute truth that keeps ups from turning a blind eye to corruption and injustice to tyrants and victims and secrets and lies. I want to say that I value the press more than ever before as we try to navigate these complicated times, which brings me to this. What I know for sure is that speaking your truth is the most powerful tool we all have. And I’m especially proud and inspired by all the women who have felt strong enough and empowered enough to speak up and share their personal stories. Each of us in this room are celebrated because of the stories that we tell. And this year we became the story. But it’s not just a story affecting the entertainment industry. It’s one that transcends any culture, geography, race, religion, politics, and workplace. So I want tonight to express gratitude to all the women who have endured years of abuse and assault, because they, like, my mother had children to feed and bills to pay and dreams to pursue. They’re the women whose names we’ll never know. They are domestic workers and farm workers. They are working in factories and they work in restaurants, and academia and engineering and tech and politics and business.

    And there’s someone else. Recy Taylor. A name I know and I think you should, too. In 1942, Recy Taylor was a young wife and a mother. She was just walking home from a church service she’d attended in Alabama when she was abducted by six armed white men, raped, and left by the side of the road. They threatened to kill her if she ever told anyone. But her story was reported to the NAACP where a young worker by the name of Rosa Parks became the lead investigator on her case. They sought justice. But justice wasn’t an option in the era of Jim Crow. The men who tried to destroy her were never persecuted. Recy Taylor died 10 days ago, just shy of her 98th bday. She lived, as we all lived, too many years in a culture broken by brutally powerful men. For too long, women have not been heard or believed if they dared to speak their truth to the power of those men. But their time is up. Their time is up. Your time is up. And I just hope, I just hope that Recy Taylor died knowing that her truth, like the truth of so many other women who were tormented in those years and even now tormented, goes marching on. It was somewhere in Rosa Parks’s heart almost 11 years later when she made the decision to stay seated on that bus in Montgomery. And it’s here with every women who chooses to say ‘Me too.’ And every man who chooses to listen. In my career, what I’ve always tried my best to do whether on television or film is to say something about how men and women really behave. Just say how we experience shame . . . how we fail, retreat, persevere, and how we overcome.

    A new day is on the horizon! But when that new day finally dawns, it will be because of a lot of magnificent women, many of whom are right here in this room tonight and some phenomenal men who are fighting hard to make sure they . . . leaders who take us to the time when nobody has to say me too again. Thank you.”