Browsing Category:

ON MY MIND

    2012-2017 TWITTER TAG

    19.1.2018

    Op Twitter gaat er een soortement van “tag” de ronde: neem een foto van jezelf uit 2012 en eentje uit 2017 en plaats ze naast elkaar! Ik zag al hele leuke exemplaren voorbijkomen en vond het meteen leuk om mee te doen! Ik koos een foto uit 2012 tijdens een vriendinnentripje naar Parijs en een foto uit 2017 tijdens een vakantie in Andalusië.

    Wat voor mij wel opvalt, is dat ik in 2012 duidelijk nog foundation en make-up droeg en dat ik er in 2017 véél natuurlijker uitzag. Mijn lang haar was ook in 2017 afgechopt! Ik ben er nu, anno 2018, nog altijd niet goed uit: lang haar, want is makkelijk om vast te dragen in topknot – of korter haar in bob? Op 29 januari staat er een much-needed kappersbeurt ingepland in mijn agenda en ik weet nog niet wat ik ga vragen: bob of de puntjes en wat model. Ik mis het make-up dragen trouwens ook echt niet. Al geef ik toe dat ik wel een red lipstick meesmokkel in mijn bagage nu op reis. Voor een kleine glamour-touch als we ’s avonds gaan dineren.

    Verder vind ik vooral dat ik er in 2012 zo zorgeloos uitzag !! En natuurlijk ben ik ook wat ouder geworden, maar gelukkig word ik nog steeds jonger geschat dan mijn leeftijd!

    KIJK JIJ SOMS EENS TERUG NAAR FOTO’S VAN EEN PAAR JAAR GELEDEN?
    EN GA JE DAN OOK VERGELIJKEN?

    30 DAGEN ZONDER KLAGEN

    13.1.2018

    Na Tournée Minerale, nu Tournée Zonder Gal. Een voorstel van twee positieve dames die de wereld minder zuur willen maken tussen maandag 15 januari a.k.a. Blue Monday – de depressiefste dag van het jaar! – en Valentijn. “We willen mensen inspireren en aanzetten om positiever in het leven te staan.” En de beloning na dertig dagen niet klagen? “A negative mind will never give you a positive life.” Ok, waarheid. En dus ben ik er eens bij gaan stilstaan.

    Zou ik dit kunnen?

    Want ik ben niet persé negatief ingesteld, ben best wel veel goed gezind maar klagen? Ik geef het toe: ik doe het zéker wel. En geef jij het ook maar toe, wie klaagt er eens niet? Als je er op gaat letten, mensen klagen inderdaad heel erg veel. Over de file, over hun kinderen, over hun schoonouders, over het weer (clichéetje!), over teveel werk, over te weinig slaap, over te dure vakanties, over te hoge rekeningen, over collega’s, … Ga zo maar door.

    Ik klaag over…

    En dus ging ik eens een dagje opschrijven over wat ik allemaal klaag. Hier gaan we…

    • Een afspraak met de open-haard-man die bijna niet kon doorgaan omdat hij bijna te laat was.
    • Mijn volgende afspraak die écht te laat was…
    • De beenhouwer die onverwacht gesloten was. (mijn middageten!)
    • Mijn puree die zuur smaakte.

    Maar tot mijn zeer grote verbazing heb ik verder niet echt geklaagd die dag. Ik dacht echt dat ik méér zou klagen. HOE GOED IS DAT!! Ok, ik grommel soms wel eens op een slechte chauffeur op de baan bijvoorbeeld, maar is dat écht klagen? Telt dit ook mee?

    Bon, ik ga dus zeker niet beweren dat ik een positief vogeltje ben dat door het leven fladdert, verre van. Maar ik ben ook geen klager. Ik ben wel kritisch. Iets helemaal anders, toch? *wink

    DOE JE MEE?

    Een maand niet klagen, ik weet niet of ik dat echt zo halsstarrig ga volhouden, soms moet een emotie er gewoon UIT. Maar (!!) ik ga wél bewuster omgaan met mijn mindset! Het leven is niet eenvoudig, maar klagen maakt het er niet echt makkelijker op. Dus een positieve mindset om die laatste donkere wintermaand tegemoet te gaan, YES, ik doe mee! En jij?

    0e16d1427de6e7d565eef76e1f375586

    #OPRAH2020

    8.1.2018

     

    Vacay-mode OFF. En ik schotel jullie meteen impromptu een video voor die je moet gezien hebben: Oprah tijdens de Golden Globes bij het ontvangen van haar Cecil B. DeMille Award. Een speech die meisjes en vrouwen over de hele wereld moet empoweren.

    Lees de volledige speech:

    “Thank you, Reese. In 1964, I was a little girl siting on the linoleum floor of my mom’s house in Milwaukee watching Anne Bancroft present the Oscar for best actor . . . she opened the envelope and said five words that literally made history: the winner is Sidney Poitier. Up to the stage came the most elegant man I had ever seen. I remember his tie was white and, of course, his skin was black. I had never seen a black man being celebrated like that . . . I tried many, many times to explain what a moment like that means to a little girl, a kid watching from the cheap seats, as my mom came through the door bone-tired from cleaning other people’s houses . . . But all I can say is quote “amen, amen.”

    In 1982, Sidney received the Cecil B. DeMille ward right here . . . it’s not lost on me that at this moment, there are some little girls watching as I become the first black woman to be given the same award. It is an honor. It is an honor, and it is a privilege to share the evening with all of them and the the incredible men and women who’ve inspired me, who’ve challenged me, who sustained me and made my journey to this stage possible. Dennis Swanson who took a chance on me for AM Chicago. Quincy Jones, who saw me on that show and said to Steven Spielberg yes, she is Sofia in the Color Purple. Gayle who has been the definition of what a friend is. Stedman, who’s been my rock. Just a few to name.

    I’d like to thank the Hollywood Foreign Press Association, because we all know the press is under siege today, but we also know that it is the insatiable dedication to uncovering the absolute truth that keeps ups from turning a blind eye to corruption and injustice to tyrants and victims and secrets and lies. I want to say that I value the press more than ever before as we try to navigate these complicated times, which brings me to this. What I know for sure is that speaking your truth is the most powerful tool we all have. And I’m especially proud and inspired by all the women who have felt strong enough and empowered enough to speak up and share their personal stories. Each of us in this room are celebrated because of the stories that we tell. And this year we became the story. But it’s not just a story affecting the entertainment industry. It’s one that transcends any culture, geography, race, religion, politics, and workplace. So I want tonight to express gratitude to all the women who have endured years of abuse and assault, because they, like, my mother had children to feed and bills to pay and dreams to pursue. They’re the women whose names we’ll never know. They are domestic workers and farm workers. They are working in factories and they work in restaurants, and academia and engineering and tech and politics and business.

    And there’s someone else. Recy Taylor. A name I know and I think you should, too. In 1942, Recy Taylor was a young wife and a mother. She was just walking home from a church service she’d attended in Alabama when she was abducted by six armed white men, raped, and left by the side of the road. They threatened to kill her if she ever told anyone. But her story was reported to the NAACP where a young worker by the name of Rosa Parks became the lead investigator on her case. They sought justice. But justice wasn’t an option in the era of Jim Crow. The men who tried to destroy her were never persecuted. Recy Taylor died 10 days ago, just shy of her 98th bday. She lived, as we all lived, too many years in a culture broken by brutally powerful men. For too long, women have not been heard or believed if they dared to speak their truth to the power of those men. But their time is up. Their time is up. Your time is up. And I just hope, I just hope that Recy Taylor died knowing that her truth, like the truth of so many other women who were tormented in those years and even now tormented, goes marching on. It was somewhere in Rosa Parks’s heart almost 11 years later when she made the decision to stay seated on that bus in Montgomery. And it’s here with every women who chooses to say ‘Me too.’ And every man who chooses to listen. In my career, what I’ve always tried my best to do whether on television or film is to say something about how men and women really behave. Just say how we experience shame . . . how we fail, retreat, persevere, and how we overcome.

    A new day is on the horizon! But when that new day finally dawns, it will be because of a lot of magnificent women, many of whom are right here in this room tonight and some phenomenal men who are fighting hard to make sure they . . . leaders who take us to the time when nobody has to say me too again. Thank you.”

    OUT OF OFFICE

    4.1.2018

    Nog geen 2018 goals, nog geen goede voornemens, nog geen nieuwe artikels. Bad blogger. Of net niet? Want ik neem heel even vakantie, een weekje, zo na de feestdagen. Want november en december waren héél héél druk. En ja, die feestdagen hakken er emotioneel ook best op in. Maar darlings, I survived – maar ik gun mezelf toch enkele daagjes om te bekomen en gewoon eens zo weinig mogelijk te doen. En dat is gewoon best wel OK. Tot volgende week! x

    DIT WAS 2017

    31.12.2017

    Als ik mijn jaar 2017 in drie woorden zou moeten omschrijven, komt het neer op: verdriet, healing en mezelf. Ik vind dat ik in 2017 een enorme shift gemaakt heb naar focus op mezelf en minder ja zeggen op shit waar ik eigenlijk nee op wil zeggen. Ik heb mezelf voorzichtig eerst durven plaatsen. Ook na de dood van papa, toen ik een aanzienlijke break moest nemen, want ik had me te lang sterk gehouden. Ik kan echt oprecht zeggen dat ik even bang had van een depressie, maar het was verdriet. Verdriet dat me heel erg diep geraakt heeft, mijn hart gebroken voor altijd. Ik ben blij dat ik mezelf de tijd gegund heb om dit te verwerken. Al zit het verdriet nog steeds enorm diep – maar dat zal altijd zo zijn.

    DANKBAAR

    Ik ben dankbaar dat we papa konden omringen met heel veel liefde in zijn laatste momenten. Ik was daar wel wat bang van, vooraf, het dood-gaan. Maar nu achteraf gezien, ben ik enorm dankbaar dat ik erbij was, dat hij wist dat we er allemaal waren. Ik ben dankbaar voor die break, die rust die ik rond mezelf gecreëerd heb. Ik ben dankbaar voor een nieuwe start met mijn nieuwe job. En ik ben dankbaar voor dat handvol mensen heel dicht rondom me, waarmee verdriet én geluk gedeeld kan worden.

     

    ONTDEKKINGEN

    Ik ontdekte een nieuwe passie, bloemen, en die passie ga ik in 2018 verder uitwerken. Iets wat eigenlijk al op mijn planning stond in 2017,  maar waar ik simpelweg geen tijd voor vond. Ik ontdekte een nieuw plekje in Frankrijk, een b&b bij fantastisch lieve mensen, een home-away-from-home waar ik mezelf goed voel, waar ik de rust vond die ik nodig had. Maar we bleven dit jaar ook vaak dichtbij huis in heel mooie huisjes omringd door de natuur. Zo gingen we nog eens naar het strandhuisje in Nederland, maar ontdekten we ook de huisjes omringd door water in Reeuwijk waar we enkele keren de rust gingen opzoeken.

     

    DICHT BIJ MEZELF

    Het was een raar jaar. Eentje met veel stress, spanning tijdens de ziekte van papa, met heel veel verdriet na zijn dood, met lichtpuntjes zoals een nieuwe job, mooie vakanties en lieve mensen om me heen. En gewoon YES YES YES dat ik zo dicht bij mezelf probeer te blijven. Op naar 2018!

     

     

    MIJN JUWELEN MET SPECIALE BETEKENIS

    16.12.2017

    Ik draag niet heel veel juwelen en de meeste van mijn juwelen hebben wel een speciale betekenis. Gekregen voor een verjaardag, een erfenis of speciaal laten maken. Ik vertel er je vandaag wat meer over.

    MIJN OREN

    Mijn oren zijn goed gevuld met rechts drie piercings die ik nooit uitdoe, goudkleurig met diamantjes van Maria Tash in Londen, een verjaardagscadeau van 2016. In elk oor heb ik dan ook nog mijn ‘gewone’ oorbel en die wissel ik dagelijks naar gelang outfit en meestal draag ik dan Diamanti Per Tutti of Wouters & Hendrix. Links heb ik dan nog een tweede gaatje waar ik een diamant draag gekregen van mijn mama, eentje die lang in haar collectie zat. Die gaat ook nooit uit. Volgende x als ik in Londen ben, wil ik graag links nog 1 extra gaatje. Om het wat in evenwicht te brengen. En dan maak ik een earparty-artikel, beloofd!

     

    MIJN RINGEN

    Ik draag elke dag so-wie-so twee ringen: toen mijn papa overleed, hebben mama en ik beide een ring met assen in verwerkt laten maken. Een eenvoudige, zilveren ring waarbij ‘de steen’ dan gevuld is met assen. Heel eenvoudig, heel mooi en altijd bij mij op deze manier. Daarnaast draag ik al jaaaaa-ren aan mijn pink een zilveren ring met steentjes van mijn oma. Gekregen uit haar juwelendoosje toen ze overleden was. Koester ik voor altijd.

    IMG_0028

     

    MIJN KETTING

    Maar naast mijn ringen, die ik héél betekenisvol vind en ook echt NOOIT KWIJT WIL, heb ik dit jaar ook een ketting laten maken na het overlijden van papa. Het speelde al een tijdje in mijn hoofd om een ketting te laten maken met twee hangertjes aan: eentje met de vingerafdruk van papa en eentje met de vingerafdruk van mama. Ik had de was in huis en enkele dagen voor zijn dood – ook al wisten we toen zelfs nog niet dat hij zo snel zou gaan – heb ik samen met papa nog zijn vingerafdruk gemaakt. Na zijn dood heb ik de wassen afdruk dan laten omzetten in een goudkleurige ketting met de twee afdrukken op een hangertje en achteraan gegraveerd met P en M van papa en mama. Ik merk dat ik vaak met de ketting speel, onbewust. Dan neem ik de vingerafdrukken tussen mijn vingers. Een soort geluksbrenger, daar ben ik zeker van. 🖤

     

    HEB JIJ SPECIALE JUWELEN?

    ONZE KERSTBOOM

    11.12.2017

    Hij staat! 🎄 Vergezeld met een pak frietjes is onze boom afgelopen vrijdag thuis aangekomen! De haard aangestoken, lekker onze frietjes gegeten en dan met The Voice op de achtergrond hem opgetuigd. Hij is dit jaar wat eenvoudiger dan voorbije jaren. Ik bestelde een tiental echte Delfts Blauwe kerstballen van Royal Delft en die combineer ik met modern, minimalistisch doorzichtig glas en zilver. Heel veel lichtjes + ballen. Meer niet. Ik ben heel blij met het resultaat. ❤️