NAAR DE PSYCHOLOOG: DEEL II

1.9.2017

Gisteren zette ik een foto op instagram. Een van de mooiste zonsondergangen die we gezien hebben in Zuid Frankrijk vorige week. Het was gisteren een druilerige dag, ik moest naar de psycholoog en ik wou dat ik gewoon heel lekker terug aan het zwembad in Zuid Frankrijk lag, starend naar die mooie zonsondergang. Ik kreeg daar wat reacties op, op de foto en privé. Mensen die me sterkte wensen (lief hoor!) of chapeau omdat ik durf zeggen dat ik naar de psycholoog “moet”. Het zette me aan het denken, tijd voor een nieuw artikeltje over “naar de psycholoog gaan”.

IK GA NAAR EEN PSYCHOLOOG EN DAAR IS NIKS MIS MEE.

Misschien heb ik het verkeerd verwoord in mijn instagram-caption. Ik “moest” naar de psycholoog, maar dat was omdat ik dat zelf gekozen had. Ik ga al een tijdje naar de psycholoog, al van voor papa ziek was. (FYI: januari 2016 schreef ik een artikel over mijn tocht naar de psycholoog, dat kan je hier lezen) Ik vind echt oprecht dat het deugd doet om je gedachten te wisselen met iemand die er niks mee te maken heeft. Geen vrienden, geen collega’s, gewoon iemand losstaand.

Ik ging éérst in het begin vooral omdat ik voelde dat ik wat vast zat. Ik hield teveel vast aan dingen, moest leren loslaten. Ik werkte met haar daaraan, maar toch gaan mijn sessies vooral over praten, om die eindeloze stroom van gedachten los te laten op haar. Heel vaak gaat het over perfectionisme, over frustraties, over een hoofd vol hebben en niet weten hoe ik het kan laten stoppen. Rust vinden en loslaten en anders naar dingen leren kijken.

EN TOEN WERD PAPA ZIEK…

Mid-juni 2015 kregen we dan te horen dat papa ziek was. Kanker. Sindsdien sprak ik ook met mijn psychologe daarover. Over hoe ik sinds dag 1 dat we het wisten, ik een ENORME angst creëerde voor mezelf over de begrafenis. Liedjes op de radio horen en linken aan begrafenis, teksten lezen en in mijn hoofd vastzetten voor de begrafenis. Terwijl er helemaal in de verste verte geen sprake was van een begrafenis toen. Totaal niet relevant en toch had ik sinds dag 1 die angst. (die angst is ook helemaal verdwenen toen we besloten dat we geen begrafenis deden, maar kozen voor een intiem afscheid)

Ook weer perfectionisme dat hier zijn ding doet hoor… maar bon. Ik sprak dus ook veel over de moeilijke dagen die een gezin doormaakt in zo’n ziekteperiode. Dat deed deugd, want zo’n ziekte sloopt je – als familielid – ook echt mentaal – al had ik dat toen niet echt door en voel ik dat nu des te harder. Soms waren er ook goede periodes en dan ging ik niet naar de psycholoog. En dat kan ook gewoon. Je hoeft je niet aan een bepaald schema of aantal afspraken te houden. Soms heb ik het ook gewoon niet nodig. Soms weer wel en dan boek ik een afspraak.

EN TOEN WERD DE BEHANDELING STOPGEZET.
OP NAAR EEN ONCO-PSYCHOLOOG…

Toen we mid-juni 2017 hoorde dat de behandeling stopgezet zou worden, gaat er zoveel door je heen. Maar vooral: hoelang nog? Wat nu? Is het nu dan hét moment om alles te zeggen wat je wil zeggen? Echt gewoon: WAT NU?! En ik zat vast. Echt compleet vast met honderdduizend vragen. Dus ik belde naar de kankerfoon. Aanrader van mijn eigen psychologe. En zo kwam ik in contact met een onco-psychologe, iemand die dag-in-dag-uit bezig is met patiënten en familieleden van kankerpatiënten. En rouwverwerking. Ik had eind juni mijn eerste gesprek. Dat voelde echt heel goed aan. Je voelt die specialisatie, die herkenbaarheid, die kunde. Ik ga het weer typen, maar het is ook écht zo: dat doet deugd als je voelt dat je begeleid wordt door iemand waar je u goed bij voelt!

7 juli stond onze volgende afspraak gepland. Die zegde ik af. Het ging best goed op dat moment. 22 juli overleed mijn papa. Kan je het u inbeelden? 7 juli stuur ik nog: afspraak is niet nodig, het leven gaat zijn gangetje. 22 juli is hij overleden. Moe-gestreden. Ik mailde mijn beide psychologen het nieuws. Maakte nog 1 afspraak met de onco-psychologe om te praten over het verlies en het rouwen. En nu gisteren ging ik dus terug naar mijn oude vertrouwde psychologe, omdat ze mij kent van voor de ziekte en ze weet waar ik zoal tegenaan loop. Ik wil ook vooral zeggen, zo’n onco-psychologe is echt een meerwaarde als je geconfronteerd wordt met kanker of rouwverwerking. Via de kankerfoon kan je in contact komen en je krijgt als familielid (en patiënt) ook via de kankerfoon 6 gratis telefonische consulten!

EN NU?

Nu word ik dus terug begeleid door mijn psychologe, iemand die mij de voorbije jaren ook gekend heeft, iemand waarbij ik me op mijn gemak voel. Het gesprek was nodig, méér dan ik dacht. Nieuwe inzichten krijgen van iemand die losstaat van de situatie is zo dankbaar.

Zo praatten we bijvoorbeeld gisteren ook over rouwverwerking. Rouwen is iets heel persoonlijks en iedereen doet het op zijn/haar manier. Ik ben iemand die duidelijk terug op zoek moet gaan naar een nieuw evenwicht en daar tijd en vooral rust en stilte voor nodig heeft. Iemand anders rouwt dan weer door keihard te gaan knallen en bijvoorbeeld in het werk te vliegen.

Sowieso blijf ik nu weer wat teruggaan op mijn tempo tot ik het gevoel heb dat mijn leven weer in evenwicht is. En zoals ik ook in mijn eerste artikel over “naar een psycholoog gaan” al zei: “Die stap zetten om naar een psycholoog te gaan, is een van mijn beste beslissingen ooit. Ik kan het ook echt iedereen aanraden, of het nu even slecht met je gaat of je wel gewoon goed door het leven knalt. Ik heb er zoveel al bijgeleerd en het feit dat je dan even je gedachten kan ordenen, vertellen wat je bezig houdt, kan zo’n deugd doen. Ja, ik jank er vaak wat op los daar, maar daar buitenkomen geeft altijd een serieus gevoel van LOSLATEN. Lichtere schouders. Dan doe ik haar voordeur open, veeg ik soms nog snel die laatste traan weg en stap ik echt een heel pak lichter richting auto.”

En dat gevoel had ik nu ook weer. We hebben samen gepraat over papa, ik heb veel geweend, gepraat over het “wat nu” en er is voor mij ook meer duidelijkheid gekomen. Dat is belangrijk. Duidelijkheid zorgt voor rust in mijn hoofd. En rust in het hoofd kan ik echt iedereen toewensen.

Ik hoop dat wie ook twijelt om naar een psycholoog te gaan misschien een duwtje in de rug krijgt. Ook als je met een zware slepende ziekte in de familie zit, vind ik het echt waar heel erg aan te raden om je gevoelens en angsten eens luidop te bespreken. Het is echt mentaal heel zwaar en het kan echt zo’n deugd doen, je nieuwe inzichten geven, je in het NU leren leven. Word je op dit moment ook geconfronteerd met kanker, dan kan ik ook heel erg de kankerfoon aanraden.

PS: ik zet even de disclaimer van mijn eerste psycholoog-artikel erbij, omdat ik dit echt puur uit mijn hart en uit mijn gevoelens typ, dus misschien is het artikel heel onsamenhangend.

Ik weet niet of dit artikel echt heel samenhangend is. Ik wilde vooral vertellen over dat ik naar een psycholoog ga en hoe ze mij ook geholpen hebben tijdens de afgelopen twee jaar. Maar ik wilde allereerst met dit artikel misschien mensen inspireren die al eens twijfelde aan een psycholoog en omdat er zowat reacties op mijn instagram kwam, alsof naar een psycholoog gaan “erg” is. Nee totaal niet, zelfs als je goed in het leven staat, kan het je vooruit helpen en een betere jij helpen vormen. Niet twijfelen, doen. 

PS: nog enkele dingen – een psycholoog is niet goedkoop neen, maar bij sommige mutualiteiten krijg je wel wat geld terug mits bepaalde voorwaarde (bv onder 25 jaar etc) – informeer daar zeker naar. En vanaf 2018 zou een eerstelijnspsycholoog (gedeeltelijk?) terugbetaald worden, jammer dat minister De Block dit nog steeds niet als een ZEER GROTE PRIORITEIT ziet. Maar, jij moet dit wél doen… Zie het ook als een investering in jezelf. 

Previous Post Next Post
  • http://www.sprinklesonacupcake.com SprinklesOnACupcake

    Mooi artikel, blij dat je dit deelt! Er is inderdaad niets mis mee, en dat mag wel wat meer gezegd worden!
    Bedankt ook voor de tips van de kankerfoon, handig om weten dat dit bestaat.