katarzyna-kos-68005-unsplash

HOE GAAT HET NU?

9.6.2018

9 juni 2018. Gisteren een jaar geleden kregen we het nieuws dat de behandeling van papa werd stopgezet. Morgen twee jaar geleden vierden we de 61e verjaardag van mijn mama en waren we opgelucht dat de controleonderzoeken goed waren. Letterlijk gezegd: “tot volgend jaar”. Overmorgen twee jaar geleden kregen we toch telefoon om te zeggen dat ze toch iets in het bloed zagen en dat verdere onderzoeken nodig zijn. Binnen enkele weken is papa 1 jaar dood. Niet te geloven.

Omdat de tijd vooruit gaat en niet zo heel veel mensen er nog aan denken (hé, no hard feelings, dat is het leven…) stel ik mezelf soms de vraag: het gaat het nu met mij?

Goh ja. Hoe gaat het nu met mij? Ik wil niet standaard goed zeggen. Dus ik zeg OK. Want dat is – denk ik – wel hoe ik me voel. OK. Een schoon gemiddelde tussen kan beter en goed. Want het kan soms beter en soms gaat het goed. En soms gaat het heel goed.

Het gaat heel goed als ik mijn ding kan doen: met mijn bloemen bezig zijn, mensen blij maken met bloemen. Of met schone teksten, want dat doe ik ook nog altijd. Het gaat goed als ik kan ontspannen en voldoende tijd voor mezelf heb. En daar wringt soms toch het schoentje. Ik zou bijna durven zeggen: “ik weet niet hoe het zo ver is kunnen komen, maar ik weet niet waar al mijn tijd heen gaat.”

Maar stiekem weet ik het wel hoor. Mijn agenda zit boordevol. Ik moet terug echt tijd voor mezelf bewust gaan inplannen. Want dat is mijn zwak punt. Ik heb veel tijd voor mezelf nodig. Ik wil dat ook zélf. In alle rust en stilte mijn ding doen. En ook verdriet hebben. Want hoewel ik elke dag méérdere keren aan papa denk, heb ik soms geen tijd om verdriet te hebben en dan kropt dat op tot ik op een avond hard lig te wenen in de zetel. Dan MOET het eruit. En dat kan beter: ik moet tijd maken om verdriet toe te laten.

Onze maatschappij verwacht dat je blijft meedraaien in de dagelijkse hectiek van de wereld. Maar gevoelens mag je niet negeren. Toch wordt dat van me gevraagd, vind ik. Want nee, ik kan niet zomaar een baaldag nemen op werk omdat ik thuis wil blijven om verdriet te hebben. Het is alsof de maatschappij zegt: get over it. Maar dat zal ik zelf wel even beslissen, dankjewel. En hoewel ik KEIVEEL fantastische kansen krijg en leuke dingen mag doen (ook dankjewel) – moet ik mezelf gewoon even halt toeroepen soms. En die tijd gewoon nemen. Agenda blokkeren voor mezelf. En klaar. Ja, schoon voornemen.

Hoe gaat het nu met mij? OK dus. En ik geniet van de dagen waarop het heel goed gaat en ik verwerk de dagen waarop het niet zo goed gaat. En ik verlang naar vakantie. Naar opstaan, ontbijten in de zon, lezen, zwemmen, een vers Frans stokbroodje lunchen, weer lezen, zwemmen, luieren, drijven in het zwembad, gedachten op nul en ’s avonds lekker eten bij de schoonste zonsondergangen ooit in de Provence. Nog 84 dagen.

Previous Post
  • Mieke

    Fijn dat er tussen de moeilijke dagen ook goede dagen zitten! De maatschappij wilt inderdaad dat we ons snel over dingen zetten en maar weer doorgaan zoals ervoor. Maar iedereen heeft hiervoor zijn/haar eigen tempo en dat is helemaal ok!
    Doe waar je je goed bij voelt en wat je energie geeft. En ween wanneer je het nodig hebt!
    Ik merk zelf ook dat ik makkelijk ‘goed’ antwoord op de vraag hoe het met me gaat. Ik let erop dat ik hier nu meer in nuanceer, want het gaat niet altijd goed met me en dat mag!
    Geniet morgen van de verjaardag van je mama en treur om de eerste vaderdag zonder je papa. Vreugde en verdriet hand in hand.
    Dikke knuffel!

    • http://www.oui-magazine.be KimWuyckens

      Dankje. Dat is mooi gezegd: vreugde en verdriet hand in hand. Vaak erg moeilijk. Zeker dat eerste jaar hé.

      • Mieke

        Ja absoluut. Een jaar van vele ‘eerste keren zonder’.

  • http://www.sprinklesonacupcake.com SprinklesOnACupcake

    Heel herkenbaar, ik zou dit zou ook geschreven kunnen hebben. Het is inderdaad zo dat je echt tijd moet nemen om je verdriet toe te laten of eraan toe te geven als het echt eens niet gaat.
    Ben nu al dagen mijn tranen aan het bedwingen, omdat ik ook denk aan de eerste vaderdag zonder. Maar eens even wenen kan nadien toch een opgelucht gevoel geven. Al heb ik nog steeds geen zin in morgen…
    Aftellen ook naar de vakantie, en uitkijken naar mooie momenten, is ook hier een constante!
    Dikke knuffel, en een extra erbij speciaal voor morgen ❤️

    • http://www.oui-magazine.be KimWuyckens

      ❤️ ik wou zou erg dat het anders was, dat wij beide niet in deze situatie zaten en vandaag onze papa’s konden knuffelen, maar ik ben wel heel dankbaar om jou aan mijn zijde te hebben.

      • http://www.sprinklesonacupcake.com SprinklesOnACupcake

        Dat geldt omgekeerd ook, voor moeilijke en ook leuke dingen, en dat helpt enorm <3

  • Sylvia

    Ik merk dat de maatschappij het inderdaad niet lijkt te aanvaarden als je eens tijd voor jezelf nodig hebt. Ik heb een vriendin die mijn “nee vandaag liever niet” steeds als een afwijzing beschouwd en met dit ook laat voelen. Maar ik heb ook nood aan me time, of gezinslid, even weg van alles en iedereen en gewoon in het coconnetje van men gezin zitten.
    Goed van je dat je tijd neemt voor jezelf en je verdriet. Op rouwen staat geen tijd, iedereen doet dit op zijn eigen tijd en manier. X

    • http://www.oui-magazine.be KimWuyckens

      Dat is ook zo, en ik weet niet of dit nog echt rouwen is. Ik denk het wel. Maar ik denk ook dat verdriet om zo iemand speciaal ook nooit over gaat. En ik vind tout court voor de mentale weerbaarheid van onze maatschappij sterker te maken, dat er zoiets zou moeten zijn als baaldagen. 3 baaldagen per jaar dat je mag nemen zonder dat je een doktersbriefje nodig hebt. En wil iemand die gebruiken om zijn kater uit te zitten, goed voor hen, maar bij mij zouden die dagen erg welkom zijn voor wanneer mijn hoofd zo vol zit dat optimaal functioneren toch niet gaat. Dan zou je gewoon aan jezelf moeten kunnen denken en even zeggen: vandaag even niet. Helaas werkt het zo niet in onze maatschappij en blijft het maar draaien en is er inderdaad weinig begrip voor.