IK GA NAAR EEN PSYCHOLOOG.

8.1.2016

5d082573ef7caf199ad6b53eb6da6451

Vanmiddag mag ik weer mijn zegje gaan doen bij de psycholoog. Sinds iets meer dan een jaar ga ik naar een psycholoog en ik kan je zeggen: een van mijn beste beslissingen ooit. 

DE DREMPEL

Neen, naar een psycholoog gaan doe je meestal niet omdat alles goed gaat. Ik heb lang getwijfeld eer ik de stap zette. Ik bleef nogal met “dingen” zitten. En ik wist het niet goed meer wat mijn volgende zet zou zijn, wat ik net moest doen. Ik zat een beetje vast met “dingen”. Toen nog niet echt “dingen” met een naam. Ondertussen weet ik het wel: leren loslaten, leren ontspannen, leren een leeg hoofd te hebben, geen duizenden kronkels van gedachten die constant draaien en draaien. Onder andere.

Voor mij is een psycholoog absoluut geen taboe. Ik had mentaal een push nodig, en dus besloot ik om naar een psycholoog te gaan. Geen doorvermelding, geen aanraders. Gewoon “psycholoog Leuven” in het wonderlijke google zijn werk laten doen en wat praktijken bekeken en diegene waar ik het beste gevoel bij had, heb ik gemaild.

DE KLIK

Natuurlijk is zo’n eerste consultatie super spannend. En ik keek er ook niet naar uit. Ik wist niet wat te verwachten. Zou ik al mogen dingen vertellen de eerste keer of is het puur kennismaking? Zou het wel klikken? Zou ik mezelf wel open durven stellen? Want dat is toch echt het allerbelangrijkste, dat je je goed voelt, comfortabel en veilig. Dat je durft praten over wat je bezig houdt. Naar een psycholoog gaan en niet openlijk alles durven zeggen is weggesmeten geld imho.

Ik wist wel een beetje wat ik zocht trouwens. Geen zweverige praat, gewoon heel nuchter, cut-the-crap, iemand die eerlijk is. Die mij ook zegt waarop het staat, waar ik echt mee kan pingpongen over dingen, maar iemand die ook echt luistert en niet persé haar advies wil opdringen.

Ik weet niet, ik heb denk ik gewoon heel veel geluk gehad, want ik ben nog steeds bij mijn psychologe waar het allemaal mee begon. Het klikt. Ik heb die eerste keer ook zoveel verteld. Heftig om dat zo ineens allemaal te beginnen vertellen. Waarom je daar zit. Of denkt dat je daar moet zitten.

Na een jaar wilde ik trouwens het nog wat anders aanpakken en aan de slag gaan met een cognitieve gedragstherapeute, extra bovenop mijn gewone psychologe. Wat een fail was dat. Ik ging en kwam nooit meer terug. Het klikte gewoon niet en dat voel je heel snel hoor… Bij de zoektocht naar je psycholoog is het dus belangrijk dat je je gevoel laat spreken, je gaat dat wel aanvoelen wanneer het klikt of niet.

BESTE BESLISSING OOIT

Ik zeg dat dikwijls en ik meen het ook echt. Die stap zetten om naar een psycholoog te gaan, is een van mijn beste beslissingen ooit. Met iemand praten over wat je bezig houdt, iemand neutraal, niet betrokken bij eender welke situatie, iemand met een open blik. Heerlijk.

Ik praat er onder andere over dingen die ik hier ook al uit de doeken gedaan heb, omdat ik er nu veel beter over kan praten en eindelijk ook dat inzicht gekregen heb. Leren loslaten, mijn perfectionisme, mijn frustraties, mijn angsten, …

Ik zeg niet dat ik die inzichten niet ooit ook zelf had gekregen zonder psycholoog, maar het is zo fijn om dat duwtje in de rug te krijgen. En niet alleen een duwtje. Maar ook gewoon een constante steun dat wanneer je weer een beetje achterover dreigt te leunen, zij er ook altijd is. Ik heb al gehad dat ik plots een situatie had waarin ik dacht: shit shit en nu? Dan neem ik mijn telefoon en mag ik haar altijd opbellen. En dat hoeft niet lang te zijn, maar even overleggen of iets bespreken kan echt zoveel deugd doen. En gewoon weten dat ze er altijd is, geeft een veilig gevoel.

EN NU?

Wat mij betreft, en dat werd mij al snel duidelijk, is het naar een psycholoog gaan iets dat ik ga blijven doen. Ik kan het ook echt iedereen aanraden, of het nu even slecht met je gaat of je wel gewoon goed door het leven knalt. Ik heb er zoveel al bijgeleerd en het feit dat je dan even je gedachten kan ordenen, vertellen wat je bezig houdt, kan zo’n deugd doen. Ja, ik jank er vaak wat op los daar, maar daar buitenkomen geeft altijd een serieus gevoel van LOSLATEN. Lichtere schouders. Dan doe ik haar voordeur open, veeg ik soms nog snel die laatste traan weg en stap ik echt een heel pak lichter richting auto.

Het is gewoon ook goed om af en toe aan zelfreflectie te doen. Je kan altijd een betere versie van jezelf worden. En mijn psychologe helpt mij daar bij. Dus of het nu goed of slecht gaat, ik vind het zo’n meerwaarde dat ik het ook gewoon jammer vind dat er vaak nog zo’n taboe rond hangt. Een psycholoog is er echt niet alleen voor als je depressief, angstig of een burnout hebt. Echt niet. Het is gewoon tout court stappen vooruit zetten in je leven.

Ik ga naar mijn psycholoog om gedachten te gek voor woorden daar wél te durven uitspreken, om iemand te hebben in hectische en chaotische tijden die mij laat uitrazen, om iemand te hebben die oprecht vraagt hoe het met mij gaat. Iemand die me doet stilstaan bij het leven, bij het leven NU en niet wat als… Iemand waarvoor ik geen enkele traan moet wegslikken.

En ik weet zeker dat ik dit ga blijven doen, ik word hier alleen maar beter van en ga hier veel sterker uitkomen!

Ben jij misschien ook al in therapie geweest? Twijfel je misschien? Wil je nog meer van mijn ervaring horen. Of misschien jouw ervaring delen? Doe het – als je wil en dat kan ook anoniem – in de comments of aarzel ook zeker niet om me een mailtje te sturen!

Ik weet niet of dit artikel echt heel samenhangend is. Ik wilde vooral vertellen over dat ik naar een psycholoog ga. Hoe ik daar aan begonnen ben etc. Maar ik zou er zoveel over kunnen vertellen. Over de dingen die ik al geleerd heb enzo. En dat doe ik nog wel. Maar ik wilde allereerst met dit artikel misschien mensen inspireren die al eens twijfelde aan een psycholoog. Niet twijfelen, doen. 

PS: nog enkele dingen – een psycholoog is niet goedkoop neen, maar bij sommige mutualiteiten krijg je wel wat geld terug mits bepaalde voorwaarde (bv onder 25 jaar etc) – informeer daar zeker naar. Zie het ook als een investering in jezelf. 

En neen, ik moet niet gaan liggen in een zetel. 🙂 De praktijk bij mij is huiselijk, met een stijlvolle zetel voor haar en een sofa voor mij. Als ik wil, mag ik denk ik wel gaan liggen, maar dat hoeft voor mij niet. 🙂 

Previous Post Next Post
  • https://instagram.com/elien_bernaerts/ Elien B.

    Helaas is naar een psycholoog gaan nog een zeer groot taboe bij veel mensen. Heel knap dat je er zo openlijk en eerlijk over spreekt!

    • http://www.it-girl.be/ ITGIRLKYM

      Dankje!

  • http://www.kellysteenlandt.com/ Kelly

    Helaas is dit nog steeds een taboe voor veel mensen die de stap wél zouden willen zetten, denk ik. Ik heb die stap nooit willen zetten, ook in een periode dat het veel minder ging, maar dat was niet omdat het taboe was, zeker niet. Ik vind het top hoe je dit deelt en hopelijk kan het mensen overtuigen om die stap net wel te zetten.

    • http://www.it-girl.be/ ITGIRLKYM

      Ik denk dat je dat vooral zelf moet aanvoelen of het iets voor je is. Ik hoop dat artikels als deze inderdaad twijfelaars minder doen twijfelen. 🙂

  • http://www.kissandmakeupsbeautyblog.com/ Kiss & Make-up

    Als het maar helpt eh! Ik kan me heel goed inbeelden dat eens gewoon ALLES kunnen vertellen tegen iemand die compleet objectief is echt deugd kan doen.

    • http://www.it-girl.be/ ITGIRLKYM

      Absoluut! Soms ook zo dingen die eigenlijk te stom zijn om u bezig mee te houden én toch blijf je erover piekeren ofzo!

  • http://perfectimperfect.wordpress.com Katrien Wittemans

    Ik ben dankbaar dat ze er was toen ik met een burn-out thuis zat. Zonder oordeel maar gewoon om samen op zoek te gaan naar een oordeel. Intussen ga ik af en toe nog eens langs bij een andere voor Mindfulness. Maar eigenlijk heb ik meer aan gewone gesprekken van de eerste, te rationeel voor de rest denk ik.

    • http://www.it-girl.be/ ITGIRLKYM

      Ik kan me het helemaal inbeelden dat je dan dankbaar bent om iemand goed tegen te komen!

  • Brenda

    Super dat je dit deelt!

  • Anoniem

    Ik wou dat ik ook het lef had om naar een psycholoog te stappen. Vorig jaar had ik erge relatieproblemen en heb ik overwogen om naar een psycholoog te gaan. Dat heb ik toen niet gedaan omdat ik dacht dat ik het wel alleen aankon en niet zwak wou zijn. Anti-depressiva hebben me er weer bovenop geholpen en het gaat weer goed met me. Maar soms knaagt er toch nog iets. Ik durf nu niet meer naar een psycholoog te gaan uit angst om mijn vriend te kwetsen, ik wil niet dat hij denkt dat er iets mis is. Ik wil zeker nog meer van jouw ervaringen horen! Misschien geeft het me toch de moed om de stap te zetten..

    • http://www.it-girl.be/ ITGIRLKYM

      Ik ga er zeker nog meer over delen. Je moet het doen voor jezelf, écht. Niet voor iemand anders, maar het kan zo’n deugd doen!

  • Tania Deleu

    Heel knap van je om dit te delen. Dank je wel daarvoor. Zonder dat je het beseft zullen heel wat mensen zich kunnen relateren aan dit onderwerp. En zullen heel wat mensen echt iets aan dit topic hebben. We willen allemaal een zorgelozer bestaan, ons hoofd vrij van muizenissen, gedachtenkronkels waar we niet uit geraken. En als we daarvoor wat hulp zoeken, dan kan dat ons alleen maar beter vooruit helpen in alles wat we doen en ondernemen, in relaties met anderen,etc